SON GÜN

Son gün…
Hava kapalı.
Üzülüyor gibi bu şehir.
Bulutlar karardı;
gözyaşları ha damladı,
ha damlayacak…
Benim gibi.

Martılar bile farklı uçuyor bugün;
daha alçaktan, üzerimizden…
Veda eder gibi çığlıksı ötüşleri.

Deniz daha dalgalı,
rüzgâr daha sert.
“Bırakma!” der gibi
kızgınlar sanki.

Gitmek zorundayım.
Bağlayabilir mi beni
köprülerinin halatları?
Yaşadıklarımı geri getirebilir mi
dalgaların?

Denizanası gibi şeffaf hislerim,
ama kirli denizlerde…

Sahildeki kumlar kadar çok
içime attıklarım.

Ben bu şehirde artık yabancıyım…

Belki bir gün yeniden
uğrarım sokaklarına.
Vuslatın coşkusuyla
beraber ağlarız…