VAZGEÇMİYORUM MERHAMETİMDEN

Hayat bana acımasız ve kötü olmayı öğretecek bir sürü şey yaşattı ama ben itinayla merhametimden, iyiliğimden vazgeçmiyorum. Çünkü insan, yaşadığı her kötülüğün ardından biraz daha kötüleşmek zorunda değil. Her kırgınlık, kalbin bir köşesine öfke bırakmak zorunda değil. Bazen insan, kendisine yapılanlara rağmen kendi kalbini korumayı seçer. İşte ben, tam da bunu yapmaya çalışıyorum.

Hayatın karşıma çıkardığı insanlar, yaşadığım hayal kırıklıkları ve içime attığım onca şey bana çok şey öğretti. Kimin yanında susmam gerektiğini, kime mesafemi koymam gerektiğini, hangi kapıyı bir daha çalmamam gerektiğini öğrendim. Fakat bütün bunların arasında kendime verdiğim bir söz vardı: Ne yaşarsam yaşayayım, içimdeki iyiliği kaybetmeyecektim.

Çünkü insanın en büyük yenilgisi, kendisine yapılan kötülüklerin bir gün kendi karakterine dönüşmesidir. Bir başkasının hoyratlığı yüzünden kendi inceliğinden utanması, başkasının merhametsizliği yüzünden merhameti bir zayıflık sanmasıdır. Ben bunu kendime yakıştıramıyorum.

Elbette artık eskisi gibi değilim. Herkese aynı kapıyı açmıyor, her söze inanmıyor, her gülümsemenin ardında samimiyet aramıyorum. Zaman bana iyiliğin sınırsız bir fedakârlık olmadığını öğretti. Merhametli olmak, insanın kendisini incitenlere her defasında yeniden fırsat vermesi demek değildir. Bazen en büyük iyilik, insanın kendi kalbine sahip çıkmasıdır.

Yine de birinin canı yandığında içim sızlıyorsa, bir insanın çaresizliğine kayıtsız kalamıyorsam, bir başkasının gözyaşını gördüğümde yüreğim daralıyorsa bunu değiştirmek istemiyorum. Çünkü bütün yaşadıklarıma rağmen hâlâ hissedebiliyor olmak benim için bir eksiklik değil. Belki de insanın kendisiyle yaptığı en büyük mücadele budur: Dünyanın bütün sertliğine rağmen yumuşak kalabilmek, kırılmadan değil kırıldığında bile kalbini taşlaştırmadan yürüyebilmek, herkesin birbirine benzemeye başladığı bir dünyada kendi özünden uzaklaşmamak…

Ben artık kimseye iyiliğimi kanıtlamak zorunda hissetmiyorum kendimi. Ne kadar iyi olduğumu anlatmaya da ne kadar merhamet taşıdığımı göstermeye de ihtiyacım var. İyiliğim birilerinin takdirine bağlı değil. Benimle ilgili en doğru şeyi, en çok da kendim biliyorum.

Biliyorum ki hayat, insana bazen en ağır derslerini en acı yerinden verir. Ama o derslerin sonunda nasıl bir insan olacağımıza yine biz karar veririz. Ben, yaşadıklarımın beni kötüleştirmesine izin vermemeyi seçiyorum. Kalbimi herkese açmadan da iyi kalabileceğimi, herkesi affetmeden de merhametimi koruyabileceğimi biliyorum.

Çünkü benim iyiliğim, bana yapılanların bir sonucu değil kim olduğumun bir parçası. Ve ne olursa olsun, kendimden geriye acımasız bir insan bırakmak istemiyorum.