DÜŞÜNCENİN SESİ

Bazen insanın hayatını değiştiren şey, büyük kararlar ya da radikal adımlar değildir. Zihninden geçen tek bir düşünce, ağzından çıkan bir cümle veya kendine sessizce söylediği bir söz, hayatının yönünü değiştirebilir.

Çünkü insan, yapmak istediklerini önce kendi içinde yaşar. Bir işe başlamadan önce onu zihnimizde canlandırır, nasıl sonuçlanacağını hayal ederiz. “Yapacağım” deriz. Ardından başka bir ses yükselir: “Ya yapamazsam?” İşte tam da burada kendimize karşı kullandığımız dil önem kazanmaya başlar. Kendimizi nasıl gördüğümüz, davranışlarımıza ve attığımız adımlara doğrudan yansır.

Bir şeyi yapamayacağımıza inandığımızda, daha başlamadan önümüze engeller koyabiliriz. Başarısızlık ihtimali gözümüzde büyür, cesaretimiz azalır ve vazgeçmek kolaylaşır. Bunun yerine “deneyeceğim, öğreneceğim, elimden geleni yapacağım.” diyebilmek ise bizi harekete geçirebilir. Bu sözler tek başına bir mucize yaratmaz; fakat çabamızın yönünü değiştirebilir ve içimizdeki cesareti besleyebilir.

Ağzımızdan çıkan kelimelerin de hayatımızda sandığımızdan daha büyük bir yeri vardır. Farkında olmadan kendimize söylediğimiz bazı cümleler zamanla bir alışkanlığa dönüşebilir. “Ben zaten hiçbir şeyi beceremem.”, “Benim şansım hiç yaver gitmez.” veya “Bu iş kesinlikle olmayacak.” dediğimizde, yalnızca o anki duygumuzu ifade etmeyiz. Bir süre sonra kendimizi ve yaşadıklarımızı bu cümlelerin penceresinden görmeye başlayabiliriz.

Oysa kelimeler, bakış açımızı değiştirebilecek kadar güçlüdür.

Bu yüzden kendimizle konuşurken daha dikkatli olmalıyız. İstediklerimizden bahsederken korkularımızın bizi yönetmesine izin vermek yerine, ihtimallere alan açmalıyız. Elbette hayat yalnızca olumlu düşünmekten ibaret değildir. Her istediğimiz gerçekleşmeyebilir; emek, koşullar, zaman ve karşımıza çıkan engeller de sonuca etki eder. Ancak olaylara nasıl yaklaştığımız, bütün bu süreçte nasıl hareket edeceğimizi belirler.

Bir hayalin varsa onu küçümseme. Bir hedefin varsa daha başlamadan kendine “yapamam” deme. Henüz gerçekleşmemiş bir ihtimali, yalnızca korkuların yüzünden imkânsız ilan etme.

Çünkü bazen insanın önündeki en büyük engel, dışarıdaki koşullardan önce kendi kendine koyduğu sınırlardır.

Belki de bu yüzden kendimize söylediğimiz sözleri değiştirmekle başlamalıyız.

“Yapamam” yerine “henüz öğrenmedim.”

“Başaramam” yerine “deneyeceğim.”

“Olmaz” yerine “bir yolu olabilir.”

Ve “ben kimim ki?” yerine “neden ben olmayayım?” demeyi öğrenmeliyiz.

Kendimize söylediğimiz her söz, içimizde bir karşılık bulur. Bazıları bizi geriye çekerken bazıları yeniden ayağa kalkmamızı sağlar. Hangisine kulak vereceğimiz ise bizim seçimimizdir.

Öyleyse istediğimiz hayatı yalnızca hayal etmekle kalmayalım. Ona ulaşmak için adım atalım, emek verelim ve yol zorlaştığında kendimize karşı acımasız olmayalım. Çünkü değişim, dışarıda attığımız ilk adımdan önce, kendimize söylediğimiz ilk cümleyle başlar.