BİR MÜFRET HÂLİ

Kalabalık şehirlerin münferitiyim ben, 

Adımlarım yabancı, sesler uzak, ışıklar soğuk… 

Kaçıp da sığındığım bütün yollar, 

Zifir gecelerde birer çıkmaz sokak.

Tırmandığım dik yokuşların,

Köşesinde dinlendiğim taş kaldırımların

misafiri olduğumu, bilirim.

Ayağım takılsa da düşmemek için

tutunurum yine bî-insaf şehirlerin asi rüzgarlarına. 

Soluklanıp dizlerimin üstünde çaresizce,

Ağlaya ağlaya kaldığım yerden devam ederim yoluma.

Sustuklarım birikirken kırık dökük içimde,

Her kalkış , daha güçlü doğurur bendeki beni.

Gece en karanlık anına ulaştığında bilirim,

Şafak, sızlayan dizlerimin üstünde sökecek yine.

Ne şehirler yutabilir kalbimdeki umudu, 

ne de çıkmaz sokaklar kaderi olabilir müfret halimin.