BU ŞEHİR ÜRKÜTÜYOR MELEKLERİ

_{Ruhlarının kıtlığında binlerce beden.}

_{Ve bedenlerin ardına hapsolmuş sahipsiz silüetler.}

_{Uykusu kaçmış adımlarımın.}

_{Ve şarabın tadını unutmuş kadehler.}

_{Bu ne dolu bir karanlık, bu ne bomboş bir sokak!}

_{Yağmur sularına demir atmış kâğıttan gemiler.}

_{Çöpten arabalar, kırık bir yatak.}

_{Ve gecenin koynuna uzanmış kartondan çatılı evler.}

_{Bunca yıkıntının arasında neye değer ki dirim?}

_{Hangi gönülde taşınır bunca keder?}

_{Yıllar yılı sustuğumdan söze pek gelmez dilim,}

_{Ancak sahipsiz bir yaşam burada kaç ölüm eder?}

_{Peki ya neydi eksik olan?}

_{Cebim miydi, yoksa içimdeki hayat mı?}

_{Gençliğimin kırıklarına takılıp da düşmüşüm fakirliğin diline.}

_{Def etsem de başımdan, bir türlü susturamıyorum şu içimdeki ihtiyar adamı.}

_{İnsan dediğin, neyi biriktirirse zengin sayılırdı?}

_{Yaşayamadığı hayatları mı, yoksa kendini mi?}

_{Gözlerim bir avuç ışık ararken bu şehrin yorgun kaldırımlarında,}

_{Kaybettiğim şey hayat mıydı, yoksa kendim mi?}

_{Peki ya ne zengin gösterebilirdi beni?}

_{Masanın ortasına konulmuş yalnız bir çiçek mi?}

_{Bu enkazın içinden bir avuç renk çalmak için,}

_{Sahi, begonviller mi toplamalı, yoksa gelincik mi?}

_{Bense çamurdan bir pasta yaptım ve taşlardan şekerleri.}

_{Yıldızlara üfleyerek tuttum son yaş günümde dilekleri.}

_{Burada parmak uçlarıyla sayılır yokluğun kemikleri.}

_{Güldüğüme bakma, bu şehirden ürkütüyor melekleri.}