SIRRI DÖKÜLMÜŞ AYNA

Şehir uyanmadı henüz

Eşlikçim, zemheri bir yalnızlık.

Gün doğmadan hemen önce

Zırhına bürünmüş gece

Benim en can sırdaşım.

Sırtımı sıvazlayan kader

Fütursuzca girdaba atarken

Bıraktım tutunduklarımı.

Bir meçhule giden yolda

Yokluğun tam ortasındayım.

Çamurlara bulanmış eller

Efsunlu sessizlikte dolaşırken

Bir ürperti hissederim.

Bütün gökte naralar atar

Ben, ben diye yankılanan nefsim.

Sırrı dökülmüş aynadan

Hangi hakikati görebilirim?

Müphem bir kederdeyim.

Kalbi kararmış yüzlerden

Nasıl bir teslimiyet beklerim?

Ruhumdaki sancı bitmeyen

Varlığın içindeki hiçlikteyim.

Kime göre, neye göre?

İç hesaplaşma bitti.

Sorguya çekildiğim o eşikteyim.