ŞİFA MERTEBESİ
Şifadır,
Şifadır gözden akan yaşların her zerresi
Tıpkı,
Tıpkı yavrusunu öpüp koklayan bir annenin
Sımsıcak nefesi gibi.
Şifadır
Vaktinde, için için ağlayana uzatılan
Cepteki o buruş buruş mendil gibi.
Şifadır, peygamber kokusu getiren o mahzun yağmur gibi.
Zahirin sanatına aldandığı vakit,
Tamahın belini büken
Bir avuç toprak gibi.
Ve yine şifadır,
Önümde bir sınav kâğıdı olan o kadim şehrin
Kutlu, aziz davası gibi…
Bazen de yara gibidir o gözden akan yaşlar
Çetince bir savaşın ortasında
Bir lahza
Kıymetlisinin göğsüne saplanan mızrağın
Mâlikiyle hâl olmak gibi.
Acıtır, kanatır ama
Yine durulmaz o yaş,
Boşalır sağanak sağanak.
Önce yüreklere taht kurar,
Sonra nice makama yürür usul usul
Kendi sırrından habersiz ruhu,
Kendi sırrına erdirir.
Sevdiklerinin elleriyle
Bile bile
Kuyulara atılmak gibidir.
Ta ki o kuyu
Ehline taht olana kadar…
Taht odur ki
İçinde inim inim inleyen
Dipsiz kuyu sesinin altın peçesi.
Gel gör ki
Kimi kuyular bağrında saklı bir gül bahçesi.
Zalam kalınmaz, saklı durulmaz o kuyularda.
Ne ardında bırakır karanlık çiftesini
Ne de o öksüz sesini.
Ve insan her daim
Vicdan ile
Bir damla yaş ile vardı
Şifa mertebesine.
Amara ALMAZ
YAŞ: 21
MUŞ