ÇARESİZLİK KOKAN PORTAKAL KABUĞU

Tutabilir misin yokluğun yakasını?

Karşısına dikilip hesap sorabilir misin?

Senin umudun bile tutsaktır

Uçup konamaz daldan dala,

Süzülemez gök mavinin üzerinde

Karabasan gibi yapışır yakana kara bahtın

Koca dünyada beni mi buldu dersin

Kalmaz bağırıp çağırmaya dermanın

Sesini duysa da el uzatmaz kimse

Yayı bozuk bir çekyatta çürür ruhsuz bedenin

Kokun yayılınca fark ederler varlığını

Selanı okuyup adını anarlar,

Teneşirde güzelce paklarlar

Sessizlik omuzlarında taşır bedenini

Bak, seninle gurur duyanlar var

Bir sen, bir de kuşlar izler cenazeni

Belki evinden daha sıcaktır toprak

Örterler üstüne alelacele,

İnsan kokan o kara toprağı

Üşüyüp hasta olma diye

Bugüne kadar hiç hediye kabul etmedin

Bu yüzden mezarına diktiler gülleri

Onlar da bir gün kuruyup dökülünce

Uzaklaşır yanı başından kanat sesleri

Ve burada sona erer hiç başlayamayan öykün

Sen zaten yaşayan ölüydün

Orhan BÜYÜKBAŞ

ÇORUM

YAŞ: 21