ACEMÎ ŞİNÂVER

Ey bu hayatın acemî şinâveri,

Hangimiz düştü bu ummânlara, söyle?

Yürüdüğün her sokak bir emr-i acîb;

Bîhaber kaldım nefsimden, haberinden.

Düşüncelerim rehâ mı bu ücrâ deryâya,

Yoksa her kulaçta biraz daha

Gurbet-i rûha mı düşer olduk?

Acemiliğimize göz yumansın;

İhtilâçlarla kaderi süslersin ansızın.

Kalbim kavlinden dönmezken hâlâ,

Sözlerim pervâne-sıfat döner – ne âlâ.

Halk-ı cihândan bîzâr olur rûhum ;

Can mülkünün katresinde süzülü,

Cümlemize taksîm edilmiş her zulüm.

Cümle yollar şinâverlik eder senin râh-ı aşkına.

Mâye-i meçhûl bir âlemin uslanmaz cellâdıyım.

Katîl-i aşk mıyım, sırrın maktûlü müyüm?

Sükûtumun derûnunda vehimler büyütüyorum,

Sâhilden bu denli fâsılayı kendime getirirken.

Zindân-ı mârifetten çıkmamı ister cânan.

Ey şükûfe-i yem, sen mi açarsın kulaçlarını,

Ben mi kulak vereyim cânâna ?

Kâmil’e de ki : Mânâda gam ziyâde eylerim.

Ben kenzü’l-esrâr’a değil

Onun bende bıraktığı eksikliğe tâlibim.