UMUT YÜRÜR İNSANLA

Güneş doğdu bugün içimde açan bir çiçek gibi.

Rüzgar bile fısıldadı hayatın en güzel rengini.

Gökyüzü mavisini serdi umut dolu yollarıma,

Ben de yeni düşler ekledim yarınlarıma…

Bir serçe kondu sabahın en sessiz dalına,

Şarkılar bıraktı usulca uyuyan sokaklara.

İnsan bazen en küçük şeylerle mutlu olurmuş,

Bir tebessüm bile karanlığı savururmuş.

Denizler anlatırdı kıyıya vuran her dalgada;

Sabretmeyi öğrenirmiş insan, bekledikçe hayatta.

Umut taşıyan kalpler hiçbir zaman yorulup usanmaz;

Bunu bilen insan, hayattan soğumaz.

Mutluluk uzaklarda saklı değil.

Bazen sıcak bir çayda, bazen göğe bakmakta.

İnsan severse yaşamayı, dünya güzelleşiyor.

Kırılmış anılar bile, zamanla çiçek açıyor.

Yollar uzasa da umut hep yürür insanla,

Bir ışık doğar en beklenmedik anda.

Hayat dediğin biraz düş, biraz emek aslında;

Gülümseyince güzelleşiyor, insanın baktığı dünya.

Bir gün yorulursan gökyüzüne çevir yüzünü,

Bulutların arasında yine bulursun kendi gücünü.

Kalbinde sevgi taşıyan biri asla kaybolmaz,

İnanan bir ruhun ışığı, hiçbir zaman sararıp solmaz.