OKUL NEŞESİ

Gece,

Çatal çatal yırtıyor masalları.

Bakire bir baş dönmesi…

Nisan, çatık kaşlarıdır ölen kuşların.

Dalıyor evlere genç kızlar

Ve emiliyor kanları

Yaman bir avcı gözünden,

Kan kokulu okullara.

Ey sökülmüş yürek,

Kara tahtayla yoğrulmuş edep.

Yıllardır ölümden uzak,

Sabaha gülerek koşan

Alnı ak okul örfüm.

Bir ABC ile başlardı

Çatal çatal hayatımız.

Bizden bir şey bulurduk,

Bizleri uçururdu;

Gökleri de uçuran

Okul bahçemizdeki neşe.

Ayağa kalkan bir güneş gibiyken halk,

Düğüne gitmeyi özleyen bir heyecan ile

Uyumayı okula gitmek için erteleyen çocuklardık.

Ağrılarını dişlerini sıkarak sırtlayan

Ve ülkeyi oyuna kaldıran bir umut,

Atardamarları kanlandıran heyecan:

Okul aşkı…

Ham sevinçlerle baharlar saçardık,

Çelik gülüşleriyle dudakları yeşerten zamanlar.

Şimdi inceldi,

Kirlendi,

İhanete uğradı

Ve bıçaklandı

Yıldızlara vardıran,

Göğün mavisine erdiren

Okul neşesi.