ARAM BULUR MU HEBADAN?

Evvela, beklemekle saadet gelmez hümadan.

Sanki tutunamaz düşer, dualarım semadan.

Hab, beladan olsa dahi seçmez gözü gerçeği.

Hükmü kadere dost olan, aram bulur mu hebadan?

Yitikleşen bir ses işittim, silik bir simadan.

Bir teselli ummaktayım o mukaddes nidadan.

Matemimle yoğrulur saf duamın sedası,

Kırık bir ney misaliyim, ses gelir hep figandan.

Bir garip derviş gibi ben, geçtim zevk sefadan.

Ne bir ikram dilerim ne bir lütuf gedadan.

Kendi enkazım altında can çekişir bedenim,

Nasıl azat olayım bilmem, bu bitmez maceradan?

Aklım inkâr içinde, kalbim kaçar imadan.

Körleşmiş idrakim, döner eski bir hatadan.

Karanlık dehliz gibi düşüncemin son durağı,

Zorda olsa kurtulmalı bu gaflet girdabından.

Uykusunda gözlerim medet umar güyadan.

Yorgun gölgeler kalır gördüğüm son rüyadan.

Kader ağını örerken düşer ömrüm tenhaya,

Sıyrılıp çıkmak ne güçtür, ölmeden dünyadan.