BİR DAMLA HAYAT

Gökten süzülen gümüş bir katre değil sadece,

Avuçlarında tuttuğun, yarının nefesidir.

Toprağın çatlamış dudağında sessiz bir hece,

Suyun her damlası, hayatın asil sesidir.

Bakma öyle gürül gürül aktığına nehirlerin,

Her israf, bir çocuğun uykusundan çalınan renk.

Kuruyan her pınar, sızısıdır derinlerin,

Varlıkla yokluk arasında kurulan o ince detay.

Medeniyet dediğin, bir pınarın başında doğdu,

Irmaklar taşıdı tarihi, sularla yıkandı zaman.

Şimdi bencillik pususu, berrak nehirleri boğdu,

Tükenen her damlada feryat ediyor cihan.

Bulutlar mı küstü, yoksa biz mi kırdık kanadını?

Gökyüzü boşalırken neden duyulmaz feryadı?

Ziyan edilen her damla, siler yarının adını,

Susuz bir toprağın ne tadı kalır ne muradı.

Pınarlar mı yoruldu, biz mi çok hoyrat olduk?

Kendi ellerimizle kendi sonumuzu kurduk.

Her damla bir mücevher, biz değerini unuttuk,

Hayatın kaynağını kendi hırsımızla kuruttuk.

Bak göllere; kıyıları çekilirken yas tutar,

Toprak su görmeyince bütün ümidini yutar.

Verimli kullanılan her damla bir canı tutar,

Suyu koruyan insan, koca bir dünyayı kurtar.

Toprak ana bekliyor, hüzünlü ve sessizce,

Bereketin anahtarı sızıyor parmaklarından.

Bir musluk açık kalsa, israf olur gizlice,

Hayat yitip gidiyor dünyanın damarlarından.

Bir damla sızsa boşa, bir ömür eksilir derinden,

Toprak küser tohuma, ağaç vazgeçer gölgesinden.

Sorumluluk ağır yük, söküp atma yerinden,

Hayat çekiliyor bak, en masum bölgesinden.

Dağların karı erir, göller çekilir kabuğuna,

Biz sustukça doğa bürünür yasın karanlığına.

Vurma israf mührünü bu dünya sağına soluna,

Kıyma o berrak akışın, o eşsiz saflığına.

Biz ki deryayı damlada, ummanı canda bildik,

Bereketin mührünü mavisiz ufka vurdurma.

Varlığın kıyısında susuzluğa eğildik,

Geleceğin rızkını karanlık boşluklara durdurma.

Bir damla tasarruf, bir fidanın vuslatı,

Verimlilik dediğin, toprağa vefadır bugün.

Kapat her musluğu, kurtar bu son hasatı,

Kuru bir çöl değil, yemyeşil bir dünya kalsın.

Sessizce akar zaman, saniyeler su gibi,

Sakla her zerreyi, o en mukaddes hazine.

Tükenirse hayatın o masmavi sahibi,

Yer kalmaz ne bir söze ne de sevda izine.