BİTMEYEN SONBAHAR

Gittiğinde sonbahardı,

Çiçekler solmuştu, yapraklar sararmış…

Ve ben bilemezdim ömrümün geri kalanında artık hiç çiçek açmayacağını.

Sen giderken nasıl sapsarıysa yapraklar, öyle kalacaktı.

Her mevsim sonbahar olacaktı.

Hep üşüyecekti ellerim.

Ve gözlerim,

Soğuktan değil sensizlikten ıslanacaktı.

Sonbaharın rüzgârı değil, yokluğun sızlatacaktı burnumun direğini.

Her mevsim sonbahardı artık.

Yaşamak soğuk, sensizlik buz…

Soğukla sıcağın tezatı gibiydi yokluğun;

Çok üşümekten yanmak gibi.

Alışmak mıydı bu, yoksa acıdan hissizleşmek mi?

Sahi, yaşanır mıydı bu kadar üşümüş bir yürekle?

Yaşanmazdı elbet.

“Yaşamak” ölmeye kaldı artık,

Bizim yazımız ölmeye kaldı.