KEHRİBAR

Gözlerinin içinde milat öncesinden kalma bir deniz,

Her bakışın, göğsümün kıyılarına vuran devasa bir medcezir.

Bu ne sıradan bir sitem ne de mektuplara sığan o eski hüzün;

Bu, iki ruhun birbirinin uçurumunda eriyişinin hikayesi.

Dinle, içimdeki o kırık dökük kemanın sesini…

Ayrılık dedikleri, zamanın tenimize bıraktığı o kör bıçak izleri;

Ama bendeki sen, ölümün bile silemeyeceği kadar derin ve diri!

Bak, kirpiklerinin ucundan dökülüyor o kahrolası mahsusluğunu unuttuğun yalnızlık;

Gecenin saçları çözülüyor usulca, odada lavanta kokulu bir karanlık.

Sana sarılmak; kışın tam ortasında güneşin kalbini avuçlamak gibiydi,

Şimdi gidişin kehribar rengi bir yangının, küllerinin bağrıma savrulması.

Gözyaşların, yanaklarından süzülen o şeffaf yağmur damlaları

Her damlada bir kâinat batıyor, her hıçkırıkta bir yıldız sönüyor usulca.

Ritim, göğüs kafesimin altındaki o amansız çırpınışta gizli;

Akledenler anlamaz bunu bir fırtınanın kıyıları gibi kesik ve hisli.

Sen; unutulmuş bir medeniyetin en içli, en yaralı nakaratı…

Ben, o şarkıyı yeniden ezberlemek için ömrünü feda eden o perişan deli.

Biz ki bir tek tebessümle cennetin kapılarını bekleyen,

Bir veda ile kendi cehennemini sırtında taşıyanlarız.

Şimdi bu aşkı bırakıyorum zamansızlığın o buzdan koynuna,

Alabildiğine yaralı, alabildiğine görkemli ve alabildiğine mağrur.

Bu şiir, etle kemiğin değil iki kalbin çarpışma sesidir;

Çarpışmanın bittiği yerde başlayan o muazzam, dilsiz feryadın ta kendisidir!