KÖRDEN OLMAZ KURBAN

Ey merâmın kâhini, ey nâm-ı fettân!

Sırtımda olanı bilmeden ne bahsedersin ağırdan?

Nedirse hâlim, sorma bana; gıybet aranmaz sağırdan.

Dünyaya bir melek küser ve bebek ölür kahırdan.

Muhatabım Tanrıysa, şefkat umulmaz kulundan.

Acımla yâre ağlasam, âşem banar suyundan.

Kaderi bilmez, geçmişimi kabul eder kusurdan;

Günahları yetmezcesine, karar kılar huzurdan.

Yârin gönle taht kurarsan, iterler âlî surdan.

Avama susarsan da, derler: “Zaten kördü, sultan.”

Oysa, körlük vezre nâzır, habis ne bilsin bundan?

Tanrı şart koşar ve der ki: “Körden olmaz kurban.”

Ne Kaf Dağı, ne Âdem Tepesi, ne Yemen, ne de Umman;

Ne sen çölde bana vahasın, ne ben sende mihman.

Keşkelerle kelâm edenden, fayda bulmaz pişman.

Zümrüt de olsan, ibaretsin; elimdeki bir avuç kumdan.

Aklım, parmaklıklar arkası; inançlarımsa surdan.

Kaç sebep çıkartırsınız işlediğim kusurdan?

Zaman çeşmesinde el yıkanmaz, çamur akar suyundan.

Bir can çıkar ve ruh göçer, huy vazgeçmez huyundan.