SFENKS

I. Savaşın Başlangıcı

Hayatı bir savaş alanına çevirdin,

onların gözünde.

bilinmeyen;

seninle direnen bir kader vardı,

acının sapsağlam özünde büyüyen,

kendi kalbinde bile siperler kurdun.

Herkes seni yıkılmayan bir grifon sandı,

oysa en derinde

kırılmadan duran bir sfenkstin.

II. Bilmecenin İçinde İnsan

Sabahları gözlerini açmak istemezsin.

Çünkü bilirsin:

insan

sabah dört ayaklı,

öğlen iki,

akşam üç ayaklı bir bilmece.

Her adım,

kaderin kara sorusu.

III. İçteki Yıkım

İçinde yaşayan bir yıkım var;

kısılan nefesinle vücuduna göz diken,

Delphi’yi kandıran bir çığlık gibi,

Lodosun ağzında savrulan.

Hayatından sıyrılıp geçtin sanki;

bir hayalet gibi süzüldün

eylemlerin arasından,

hiçbirine karışmadan.

IV. İsimsiz Yenilgi

Seni sendeleyen bir şey var:

adını koyamadığın bir yenilgi.

Sende bitmeyen,

sadece seni delip geçen,

umduğun Parnassosu

sinsice unutturan,

ince, keskin bir yok oluş gibi.

V. Sesin Ayna Hâli

Gerçek kimliğini açığa vuran,

hayatın ortasında seni sorgulayan

bir ses var.

Sen ise,

kendini hırsla yiyip bitirmekten

kurtulamıyorsun.

VI. Son Soru

Aradığın ne?

Kurtuluş mu

yoksa yeniden doğuş mu ?

Belki de ikisi birden;

aynı acının koynunda büyüyen,

aynı soruyu fısıldayan

iki varlık.

Ve sen,

soruların da cevapların da

kendi sesinden doğduğunu

nihayet gören sfenksin.