17 Kasım 2026, 03:16:27
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Afyon 15°C
Hafif Yağmurlu
Afyon
15°C
Hafif Yağmurlu
Sal 15°C
Çar 16°C
Per 16°C
Cum 19°C

YARDIM ET

YARDIM ET
16 Kasım 2026 15:20
85
A+
A-

Gecenin ayazında bütün bedenim titretiyor ve adımlarım giderek yavaşlıyordu. Belki bir mendil satarım umuduyla, utana sıkıla bir kafeye girdim. Kapıyı araladığımda sıcak hava adeta yüzümdeki buzdan tabakayı eritti.

— Allah’ım, ne güzel, sıcacık…

Karşıdan bir garson koşar adımlarla üzerime geliyordu; adeta bir köpeğin kediye saldırdığı gibi öfkeli ve hızlıydı.

— Sen burada ne arıyorsun pislik? Çık dışarıya!

“Pislik” kelimesi kulağımda birkaç kez çınladı. Ben daha 14 yaşında bir kız çocuğuyum, nasıl bir pislik taşıyabilirim ki üzerimde? Gözümden süzülen iki damla yaş, garsonun beni yakamdan tutup dışarıya atmasıyla yanağımda dondu. Gözyaşlarımı silip başımı doğrulttum.

Yine vücudum tir tir titriyordu ama bu kez soğuktan değil, korkudan.

Yolun tam karşısında, elindeki bıçakla bir dal parçasını yontuyordu. Birden duraksadı ve gözlerini bana dikti. Eliyle “Gel” dedi. Titrek adımlarla, ayaklarım birbirine dolaşa dolaşa yanına vardım. Saçlarımı eline dolayıp yüzümü kendine döndürdü:

— Beceriksiz misin kızım sen? İnsan akşama kadar 15-20 mendil satamaz mı?

Bu yaşadıklarım kanımı dondurdu. Soğuk ve karanlık sokaklarda mendil satan bir çocuk olmadan önceki hayatımı hatırladım. Ailemle bu kafede kahvaltı yapıyorduk; istediğim menüyü almadılar diye onlara küsüp kafeden çıkmıştım. Tam bu ağacın altında bir kız, aynı benim şu an olduğum durumda gözyaşı döküp yalvarıyordu. Bana dönüp kısık sesle “Yardım et” demişti.

Ben… Ben arkamı dönüp kafeye girmiştim. Hiçbir şey olmamış gibi sıcacık omletimi yiyip meyve suyumu içmiştim.

Etrafıma bakındım; “yardım et” diyebileceğim tek bir kişi yoktu sokakta.

Bir tokat ile döndüm gerçeğe:

— Bir saat daha çalışacaksın ve o mendilleri satacaksın!

Yine hiçbir şey demedim, sadece başımı sallayıp onu onayladım.

Ana yollardan dar sokaklara, her kaldırım taşına ayak izlerimi bıraktım. Sonunda bir parkta, boş bir bankın dibinde durdum. Oturmadım; bankın hemen dibinde öylece ayakta dikildim. Kafedeki garsonun sözleri çınladı kulaklarımda: “Pislik.”

Bu tertemiz banka pisliğimi bulaştırmamalıyım, dedim.

İki adım ötede bir çift gördüm, yanlarına doğru gittim. Beni gören kadın adama biraz daha sokuldu. Ben korkulacak ya da tiksinilecek biri miyim? Yorgun ve kısık bir sesle:

— Mendil alır mısınız? Dedim.

Kadın beni baştan ayağa süzdü, adam cebinden birkaç lira çıkartıp bana uzattı:

— Mendil kalsın kızım, istemez, dedi.

Parayı aldım, mendili bankın kenarına bırakıp koşarak oradan uzaklaştım. Koştum, koştum, durmadan… En sonunda ayağım bir taşa takıldı ve yere yığıldım. Kanayan dizime baktım; acıyan yer ile kanayan yerim aynı değildi…

Neyden kaçıyordum ki ben? Yaşadıklarımdan mı, yaşayamadıklarımdan mı?

Bana yaklaşan ayak sesleri duydum. Arkamı dönüp baktığımda az önce bankta oturan çifti gördüm; hemen ayağa kalkmaya çalıştım. Kadın daha da hızlandı ve ben kalkmadan tuttu elimi:

— Niye kaçıyorsun?

Soru basitti ama cevabı dilimden bir çırpıda dökülemeyecek kadar ağırdı. Adam bir adım geride durdu, bana baktı:

— Annen baban yok mu senin, yoksa onlar mı istiyor çalışmanı?

Aldığım her nefes kalbimin kırk yerinde yeni yaralar açsa da bu kez susmadım:

— Annem babam trafik kazasında öldü. Beni devlet aldı. İki sene yurtta kaldım, sonra bir gün okuldan kaçtım. Anne ve babamla hep geldiğimiz o kafeye geldim, çünkü onları çok özlemiştim. Hep oturduğumuz masaya oturup ağladım. Bir adam geldi sonra yanıma, beni oradan çıkardı. Sonra sokak çocuğu oldu adım, ya da mendilci kız, belki dilenci… Ama benim adım Ceyda.

Kısa bir sessizlik oldu. Kadın nemli gözlerini dikti üzerime, derin bir nefes alıp söze girdi:

— Biliyor musun, benim kızımın adı da Ceyda idi. Ama o… Öldü.

Hıçkırıklar nefesini kesti. Eşi kadının yanına diz çöktü, sırtını sıvazladı. Kadın devam etti:

— Seni bu pisliğin elinden kurtarıp yurda geri versek, sonra seni devletten istesek, benim kızım olur musun Ceyda?

Kapkaranlık gece birden aydınlandı sanki; sokağın o soğuk çığlıkları sustu. Ilık bir rüzgâr esti yüzüme, uzun zamandır hissetmediğim o sıcaklık savurdu saçlarımı.

Ayağa kalktım, kadına doğru bir adım atıp elinden tuttum. Hiçbir şey söylemedim, onlar da hiç konuşmadı ama o gece o parkta sayfalara sığmayacak kadar çok şey anlattık birbirimize.

 

 

 

 

 

Bankacılık ve Sigortacılık Bölümü mezunuyum. 24 yaşında bir çocuk annesiyim. Mersin/Mut'da yaşıyorum. Yazmak için değil nefes almak için yazanlardanım.
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.