ANLAŞILDIĞIN YERDE

İnsan, hayat denen bu uzun ve öngörülmez yolda çoğu zaman anlaşılmanın telaşıyla yürür. İnsan anlaşılmak ister; anlaşıldıkça bir çiçek gibi açar, gerçek rengi ancak o zaman görünür. İşte gerçek dostluk, o rengin hiç çekinmeden ortaya döküldüğü o sessiz kabulde filizlenir. Bir insanın yanında kendinizi bir yere, bir ana, bir ruha ait hissetmeniz… Bu, kitapların tarif edebileceği kurallarla değil göğsünüzün tam ortasında yankılanan güvenle başlar. Çünkü ait olmak, bir başkasının varlığında kendi ruhunuzu bulabilmenizdir.

O kapıdan içeri girdiğiniz an, dış dünyanın üzerinize giydirdiği bütün zırhları bir kenara bırakırsınız. İstediğiniz gibi olabilmek, aklınızdan geçenleri tartmadan, “Garipsenir miyim?” korkusu taşımadan dile getirebilmek ve en önemlisi özünüzü saklamadan ortaya koyabilmek… Yargılanmayacağınızı bilmeniz, bu hayatta tadabileceğiniz en büyük hafifliklerden biridir. Herkesin önünde takındığınız o temkinli hâl, sizi gerçekten anlayan ve anladığınız bir dostun yanında kendiliğinden erir gider. Bazen anlatmadan bile anlaşılırsınızçünkü sessizliğiniz bile aslında çok seslidir.

Çoğu insan dostluğu tek bir kalıba sığdırmaya, aynı düşüncelerin aynasında kendini aramaya yorar. Oysa dostluk birbirinizin kopyası olmak değildir; bambaşka hayatların, bambaşka inançların ve farklı zevklerin aynı zeminde yan yana durabilme inceliğidir. Hayat sizi beklenmedik bir noktada karşılaştırmıştır; öncesinde başka yollardan geçmiş, başka dünyalarda büyümüşsünüzdür. Fakat insan ruhunun taşıdığı hoşgörü, saygı ve nezaket; bütün bu farklılıkların çok ötesindedir. Ayrı pencerelerden baksanız da aynı sevginin bağı, ikinizi yan yana tutmaya yeter. Birbirinizin varlığına ve inançlarına gösterdiğiniz o sonsuz hoşgörü, dünyadaki her türlü benzerlikten çok daha paha biçilmezdir.

Tam da bu yüzden dostluk, insanın hayatındaki ikinci bir ailedir. Çaldığınızda ardına kadar açılan bir kapı, dışarıda hava ne kadar soğuk olursa olsun içeri girdiğinizde içinizi ısıtan, gözyaşınıza teselli sunan güvenli bir yuva… Hayatın bütün yükü omuzlarınıza bindiğinde orada bir yerlerde birinin sizi gerçekten anladığını bilmeniz bile adımlarınızı daha sağlam, omuzlarınızı daha dik yapar. Çünkü bilirsiniz ki anlaşılmamak içten içe kemiren bir zehir, anlaşılmak ise ruhu iyileştiren şifadır.

Bu öyle bir şifadır ki zamana da mesafeye de yenik düşmez. Bazen hayat sizi bambaşka yönlere savurur; uzun bir koşuşturmacanın içinde kendinizi kaybeder ve belki aramayı, sormayı unutursunuz. Araya giren yollar sadece özlemi büyütür, sevgiyi eksiltmeye ya da o bağı koparmaya mesafelerin gücü asla yetmez. Günler, aylar sonra o kapıdan içeri adım attığınızdazaman hiç akmamış, araya tek bir gün dahi girmemiş gibi kaldığınız yerden devam edersiniz. Çünkü birbirinize verdiğiniz değer, aradaki tüm boşlukları tek bir tebessümle kapatacak kadar büyüktür.

Hayat hiçbirimiz için mükemmel bir çizgide ilerlemez. İnişler, çıkışlar, tökezlemeler ve bazen de dibe çakılışlar olur; içinden çıkamayacağınızı sandığınız dertler kimi zaman sizi yutacak gibi durur. Ama bilirsiniz ki arkanızda sığınabileceğiniz, durup dinlenebileceğiniz ve varlığıyla güç bulduğunuz dostlarınız var. Yalnız olmadığınızı bilmenin verdiği o huzur, yeniden kalkacak cesareti doğurur. Üstelik sadece düşüşlerde değil yeni bir adımın heyecanında, kazanılan bir başarının sevincinde de yan yana durabilmek… İşte o zaman insan göğsünü gere gere fısıldar kendine: Ben bu yolu tek başıma da yürürüm belki ama ardıma baktığımda beni yürümeye teşvik eden ne güzel sebeplerim var.