ÜRKEK SOKAK KEDİSİ

Korkusuzca yaşaması gereken sokaklarda,

Korkuyla yaşıyordu.

Ele veriyordu bakışları ürkekliğini.

Gücü olsa bunu yenerdi,

Ne korkar ne de ürkerdi.

Dili olsa söylerdi:

“Ben de bu şehrin canıyım,

Bir köşe, biraz sevgi yeter bana.”

Kalabalıklar geçip giderken yanından,

Kimisi gördü onu, kimisi görmedi.

Bir telaşı vardı herkesin,

Bir yerlere yetişme derdi.

Bu yüzden besbelliydi;

Kimsenin fark etmediği bir anda

Ezilip gidebilirdi…

Oysa aynı gökyüzünün altında

O da yaşıyordu yaşam derdini.

Bir lokma ekmek, bir yudum su,

Biraz da merhamet bekliyordu.

Heykel kadar suskundu,

Şehrin gürültüsü kadar ürkek…

Sığınmıştı ayak dibine zamanın,

Görülmeyi bekleyen bir umut gibi.

Değse sıcacık bir el başına,

Belki dinerdi korkusu.

Belki yeniden güvenirdi insanlara,

Belki de ilk kez

Korkusuzca yaşardı

Yaşaması gereken o sokaklarda…