BEŞİK

Mutfak dolabının üstünde bir beşik. Ahşap oymalı, kenarlarından sarkan örtüsüyle tam bir kız çocuğu oyuncağı. Ama modern görünen bu dolabın üstünde onun işi ne? Seksen yaşında, saçlarına aklar düşmüş tatlı bir nenede bebek beşiği ne gezsin?

Sorsam söyler mi diyorum. Sonra, “Karışma. Dilini tut. Sen misafirsin. Dikkatini çeken her şey sorulmaz. Meraklı yaşlı komşu edasıyla şaşırma,” diyorum.

O kalabalığın içinde yine kendimle konuşuyorum. İç sesiyle bu kadar çok konuşan bir tek ben miyim? Umarım yanılıyorum.

Her neyse, gözüm hâlâ o beşikte. Aklımdan çıkmıyor ki. Gözümün önünde duruyor işte.

“Nimet nene!”

“Efendim kuzum.”

“Bir şey soracağım. Sahi, şu dolabın üstünde duran beşik senin mi?”

Kadıncağız ne diyeceğini bilemedi. Sanırım böyle bir sorunun gelmesini beklemiyordu. Başını yavaşça çevirdi.

“Evet kuzum, benim o ya.”

“Yıllardır orada durur yavrum. Kıyamadım. Elime alıp oynayamadım.”

Çocukluğundan kalmış gibi durmuyordu. Aksine, temiz ve yeni görünüyordu.

“Çocukken bir beşiğim, oyuncağım olmadı yavrum. Hele bir tane eli yüzü düzgün oyuncak bebeğim hiç olmadı. Ben küçük yaşta evlendim. Ne zaman kocamdan harçlık alsam gidip oyuncak bebek aldım. Çocukluğuma dönemedim belki ama içimdeki çocuğa yetişkin Nimet oyuncaklar aldı.”

Bir süre sustu. Ben de sustum.

Bazen insan, karşısındakinin anlattığı şeyin neresinden tutacağını bilemiyor.

“Peki bu beşiği ne zaman aldın?”

“Onu mu? Onu da yıllar sonra aldım. Bir yerde gördüm. Öylece duruyordu. Yanından geçip gittim. Sonra geri döndüm.”

“Çocukların için mi?”

Başını iki yana salladı.

“Yok. Kendim için.”

Gülümsedi.

“İnsan büyüyünce bazı şeyleri kendisi için almayı öğreniyor yavrum. Ben biraz geç öğrendim.”

Dolabın üzerindeki beşiğe yeniden baktım. Ahşabındaki oymalar, kenarından sarkan örtü, üzerindeki özen…

“Peki, neden burada duruyor?”

“Gözümün önünde olsun diye.”

“Ne için?”

Bu defa cevap vermeden önce uzun uzun beşiğe baktı.

“Çocukken sahip olamadığım şeylere sonradan sahip olunca insan onları saklamak istemiyor. Baksın gözüm. Desin ki, bak Nimet, sonunda senin de bir beşiğin oldu.”

Bir şey söylemedim.

O an, dolabın üzerinde duran küçücük beşiğin aslında bir oyuncak olmadığını düşündüm.

Meğer insan çocukluğunu geride bırakmıyormuş.

Bazen onu bir beşiğin içinde saklıyormuş.