KALBİMDEKİ PATİ İZLERİ

Bazı canlılar hayatımıza sessizce girer. Ne büyük cümleler kurarlar ne de kendilerini anlatmaya çalışırlar. Ama bir gün fark edersiniz ki onların sessizliği, dünyanın en güzel konuşmasından daha anlamlı.

Luna da benim hayatıma böyle girdi. Onu ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Küçücük bedeniyle dünyaya meydan okuyan, gözlerinde binlerce sözcük taşıyan bir canlıydı. Sahiplenmemi sağlayan kadın, Luna’nın dişlerinde sorun olduğunu ve ameliyattan yeni çıktığı için daha özenli bir bakıma ihtiyaç duyduğunu söylemişti. Henüz çok minikti ve iki süt dişini kaybetmek zorunda kalmıştı. Bir an bile tereddüt etmedim. O küçücük kalbe dokunmaktan hiç korkmadım. O gün bir kedi sahiplendiğimi sanmıştım. Oysa aylar geçtikçe anladım ki bir dost, bir sırdaş, bir yol arkadaşı edinmişim. Tüm zorlu süreçleri birlikte atlattık ve kızımın ana dişleri çıktı, sağlığına kavuştu. Ben ona ne kadar özenli baktıysam aynısını o da belki bilmeden bana yaptı.

İnsanlar genellikle hayvan sevgisini anlatırken onların ne kadar sevimli olduklarından bahseder. Oysa mesele sevimlilik değil, hiçbir karşılık beklemeden yanınızda duran bir kalbin varlığıdır.

Luna kimseye anlatamadığım kırgınlıklarımı, geceleri sessizce döktüğüm gözyaşlarını, içimde büyüyen korkuları bilir. Çünkü insanlar bazen sorular sorar, bazen anlamaya çalışır gibi yapar ama gerçekten anlamaz. Luna ise hiçbir şey sormadan yanıma gelir. Başını dizime koyar, sessizce yanıma kıvrılır ya da o zımpara gibi diliyle beni yalar. Ve o an dünyanın bütün karmaşası biraz olsun susar. Eve heyecanla gelmelerimi, şarkılar söyleyip dans etmelerimizi, kucağımda uyuduğunda tüm yorgunluğumun dinmesini ne kadar yazıya dökmek istesem de hissettirdiği koşulsuz sevgiyi, kalbimde yeşerttiği o kocaman bahçeyi anlatmak zor.

Belki kulağa tuhaf geliyor olabilir. Sonuçta o sadece bir kedi, değil mi?

Hayır. Luna’ya sadece “Bir kedi” demek, gökyüzüne sadece birkaç bulut demek kadar eksik kalır.

Çünkü Luna benim eve döndüğümde beni bekleyen heyecan, en yalnız hissettiğim anda omzuma dokunan görünmez el, sustuğumda bile beni anlayan en iyi dostum.

İnsan bazen kalabalıklar içinde kaybolur. Yüzlerce insanın arasında kendini yapayalnız hisseder. İşte, böyle zamanlarda Luna bana sevginin konuşmadan da var olabileceğini öğretti.

Onun sevgisinde çıkar yok, yalan yok, maske yok.

Kırgınlıkların hesabını tutmak yok.

Sadece olduğu gibi seven, olduğu gibi kabul eden tertemiz bir kalp var.

Belki de bu yüzden insanlar hayvanları değil, hayvanlar insanları iyileştirir.

Çünkü onlar bize unuttuğumuz şeyleri hatırlatır: sadakati, merhameti, sabrı ve koşulsuz sevgiyi…

Bir gün Luna da yaşlanacak. Patileri eskisi kadar hızlı koşamayacak. Yüzündeki tüylerin arasına zamanın izleri düşecek ve bunu düşünmek bile kalbimi acıtıyor.

Ama biliyorum ki yıllar sonra dönüp hayatıma baktığımda, hatırlayacağım en değerli şeylerden biri onunla paylaştığım anlar olacak. Çünkü bazı dostluklar aynı dili konuşmadan kurulur ve bazı sevgiler kelimelere ihtiyaç duymaz.

Luna bana sevginin en saf hâlini öğretti. Bu yüzden o benim kedim değil. Yol arkadaşım, kızım, sırdaşım, evimin neşesi, kalbimin en yumuşak köşesi. Belki de hayatımın en güzel tesadüfü.

Eğer bir gün bir hayvanın gözlerinin içine gerçekten bakarsanız, orada kendinizden bir parça bulursunuz. Çünkü sevgi bazen konuşan bir insanın sözlerinde değil, sessizce size bakan iki masum gözde saklıdır.

Ben o sevgiyi Luna’da buldum. Ve onun bende bıraktığı iz, ömür boyu silinmeyecek.

Seni çok seviyorum güzel kızım. Merakla bakan sürmeli gözlerinden mutluluk hiç eksik olmasın.