İKİNCİ BAHAR

Bir insana ikinci şans vermek, çoğu zaman karşı tarafla ilgili bir karar gibi görünür oysa en derinde insanın kendisiyle verdiği bir savaştır bu. Çünkü ikinci şans, yalnızca “yeniden denemek” değildir. Kırılmış güvenin üzerine yeniden yürümeyi göze almak, canını acıtmış bir ihtimali bir kez daha kalbine yaklaştırmak ve belki de en zoru, kendi gururunla yüzleşmektir.

Romantik bir ilişkide ikinci şans her hatadan sonra verilmez. Her kırgınlık affa dönüşmez. Çünkü ikinci şans, unutmak değil anlamak ve yeniden inşa etmektir. Ancak bazen ilişkiler ihanet yüzünden değil zamanlama yüzünden, korkular yüzünden, olgunlaşamamış iki insanın yanlış kararları yüzünden yarım kalır. İnsan bazen sevdiğini kaybedince sevmeyi öğrenir. Bazen gitmek, kalmaktan daha çok öğretir. İşte ikinci şans, çoğu zaman böyle yerlerde doğar: Pişmanlığın sahici olduğu, değişimin gözle görülür hâle geldiği, sevginin sözden çıkıp emeğe dönüştüğü yerde.

Peki bir insan ikinci şansı hak ediyor mu, bunu nasıl anlarız?

Bunu vaatlerinden değil o kişinin dönüşümünden anlarsınız.

Çünkü hak eden insan sadece “özür dilerim” demez, neden incittiğini anlar. Sadece geri dönmek istemez, geri döndüğünde nasıl farklı davranacağını gösterir. Aynı hataya başka cümlelerle kılıf arayan değil o hatayı bir daha yapmamak için çaba gösteren insandır hak eden. Çünkü ikinci şans, sözlere değil karaktere verilir.

Ve asıl düğüm burada başlar: Gurur.

Çünkü bir insana ikinci şansı verirken asıl mesele affetmek değil affederken kendinden ne eksilteceğini tartmaktır.

İnsan sevdiğine geri dönmek istediğinde içinde iki ses konuşur. Biri der ki: “Git. Kalbin hâlâ orada. Mutlu olabilecekken sırf incindin diye hayatı kendine zehir etme.” Öteki mantık yüklü ses ise durmadan fısıldar: “Ya tekrar kırılırsan? Ya dönerek kendini küçültmüş olursan? Ya affetmek, yenilmekse?”

İşte insanı yoran tam da budur. Gurur ile mutluluk arasındaki o görünmez ipte yürümek.

Çünkü gurur çoğu zaman kendini koruma kılığına girer. Oysa bazen sadece korkudur. Yeniden incinme korkusu. Zayıf görünme korkusu. “Ben onsuz da iyiyim” diyerek acıyı onura dönüştürme çabası.

Ama gerçek şu ki gurur çoğu zaman sıcak bir yalnızlıktan başka bir şey bırakmaz. İnsan bazen sırf geri dönmediği için yıllarca doğru kişiyi yanlış zamanda kaybetmiş olmanın yasını tutar. Çünkü hak edilmiş bir ikinci şansı sırf ego yüzünden reddetmek de asıl kayıptır.

Ve bu süreçte atlanan en önemli şey de şudur ki gururubırakmak ile kendini hiçe saymak aynı şey değildir.

Birine ikinci şans vermek, sırf özlediğin için boyun eğmek değildir. Sırf yalnızlıktan korktuğun için eski yaraya dönmek hiç değildir. Gururun terk edilmesi ancak sevginin güvenle buluştuğu yerde anlamlıdır. Karşı taraf gerçekten değişmişse, gerçekten anlamışsa, gerçekten emek veriyorsa… İşte o zaman gururu duvar gibi örmek, bazen mutluluğu kendi ellerinle dışarıda bırakmaktır.

Çünkü hak eden kişiye verilen ikinci şans, çoğu zaman sadece bir geri dönüş değil iki insanın daha olgun, daha dürüst, daha gerçek biçimde yeniden başlamasıdır.

Ve bazen insanın en büyük gururu, sevdiğini geri çevirmekte değil hak eden sevgiyi yeniden kabul edecek kadar güçlü olabilmektedir.