HİÇ OLMAK

Bazı kelimeler vardır, içinde uçurum taşır. “Hiç” de onlardan biridir. Kimi için yokluk, kimi için kurtuluş, kimi için varoluş, kimine göreyse sessiz bir isyandır. Oysa hiçlik ne tamamen karanlık ne de tamamen aydınlıktır. İkisinin arasında, insanın kendine en çıplak hâliyle rastladığı o ince çizgidir.

İnsanoğlu hep bir şey olmaya çabalar. Başarılı, güçlü, sevilir, hatırlanır… Lakin bir gün gelir bütün unvanlar, bütün alkışlar, bütün benlik iddiaları birer birer dökülür. O an, sessiz bir fark ediş gelir: Belki de en büyük varlık, hiçbir şey olmaktadır. Çünkü “hiç olmak”, yokluğun değil yüklerinden arınmış bir varoluşun adıdır.

Hiçliğin dili sessizdir. Ama o sessizlikte öyle derin bir anlam vardır ki insan kendine ilk kez orada rastlar. Ne bir isim kalır ne bir geçmiş ne de bir gelecek. Sadece “şimdi” vardır. Bir nefesin, bir kalp atışının, bir anın içindeki varlık… O anlarda insan, hayatın kendisine ait olmadığını anlar. Her şey geçicidir. Bizse geçiciliğin içinde sonsuzluk ararız. Oysa sonsuzluk tam da bu geçiciliğin kalbinde gizlidir.

Hiç olmak, kaybolmak değil sahte olanı kaybetmektir. İnsanın maskeleri düştüğünde gururu, korkusu, hırsı soyulduğunda geriye kalan şeydir hiçlik. O saf hâl, o sessiz derinlik… Ve orada kimseye bir şey kanıtlama ihtiyacı kalmaz. Çünkü “ben”in yerini, “olan” alır.

Zamanla anlarsın; her şey bir gün yok olacak. Sesin susacak, izlerin silinecek. Ama bu fark ediş korkutmaz seni, aksine huzur getirir. Çünkü artık bilirsin, hiçliğin içinde bile bir anlam vardır. Her düşüş, her eksilme, her vedada biraz daha sadeleşir insan. Kabuğunu kırdıkça özüne yaklaşır.

Belki de “hiç olmak”, bir tür teslimiyet değil bir uyanıştır. Evrenin nabzında erimek, benliğini aşmak, varlığın yükünü usulca bırakmak… Ve sonunda şunu anlarsın: hiçlik bir son değil sessiz bir doğuştur. Çünkü hiçbir şey olmadığında her şey olma ihtimalin doğar.

Hiç olmak;

bazen sustuğunda,

bazen vazgeçtiğinde,

bazen sadece “olduğunda” gerçekleşir.

Ve işte o zaman,

insan, kendini nihayet bulur.