BULUTLAR BENİM DOSTUM

Sadece gökyüzüne bakarak bile anlayabilir insan Allah’ın kudretini. Koskoca evren insanoğlu için çalışıyor. O devasa bulutlar bizim için orada, siyah olanlar su taşıyor, beyaz olanlar gölgelik… Kendi içinde yanan kavrulan Güneş; bizim için olduğu yerden milim kıpırdamıyor. Biraz yaklaşsa Dünya’da yaşam kalmaz biliyor…  Ay ise yol gösteren, karanlıkları aydınlatan, Dünya’nın en büyük yardımcısı… Onlar asla şikâyet etmiyor, işten kaçmıyor, her zaman görevlerinin başındalar…  Allah’a ihanet etmiyor hiçbiri. İnsanoğlu gibi değil…

Geçit töreni yapar gibi ağır ağır ilerleyen o koca bulutlar, güneş ışınlarını bir esir alıyor, bir azat ediyor. Kendileri tüy gibi hafif olsalar bile, büyüklükleri heybetli kılıyor onları. Gökyüzüne bütün azametleri ile hükmediyorlar. Bulutlar olmadığında ise güneş, hakimiyetini geri kazanıyor. Önündeki bütün engeller kalktığı için yakıyor, kavuruyor. Asla acımıyor, merhamet etmiyor. Akşam olup da gitme vakti geldiğinde, onları kan kırmızıya boyuyor. İntikam alır gibi… Aralarındaki bu tatlı rekabet, bizlere muazzam günbatımı manzaraları sunuyor.

Pamuk şekeri gibi bembeyaz iştah açıcı oluyor bazen bulutlar. İnsanın bir parçasını koparıp ağzına atası geliyor. Çocukluk anısı gibi. Hani elimize, ağzımıza şekeri bulaştıra bulaştıra yerdik, özellikle düğün günleri, sokakta satılanları. Kafamda bir düğün şarkısı çalıyor…  Yeni düğünlerde şarkılar da değişti. Ama pamuk şekerlerinin şekli hiç değişmiyor. Hep bulut gibi…

İçimi okuyorlar sanıyorum çoğu zaman. Ben mutluysam bembeyazlar, güneş ışınlarının içlerinden sızmasına izin veriyor, ışık saçıyorlar.  Ben hüzünlüysem kara bulutlar sarıyor gökyüzünü. Matemime katılıp, yas tutuyorlar benimle.  Onların su damlacıkları, benim göz yaşlarıma tekabül ediyor. Ben ağlıyorum, onlar ağlıyor. Yağmur yağıyor sanıyor insanlar, ama azizim bilmiyorlar. Bulutlar bana eşlik ediyor… Ben ağladıkça rahatlıyorum, kara bulutlar dağılıyor. Ardından güneş bana teselli için çıkıyor ortaya. Gökkuşağını sunuyor bütün renkleriyle… Ben de anlıyorum ki her gözyaşının ardından, mutluluk gelecek…

Yaz günü çimlere uzandığımda yine bulutlar eşlik ediyor saadetime. Huzuru yakalamaya çalışırken, bana yardım ediyorlar.  Ayrıca eğlendirmek de istiyor gibi bir halleri var. Şekilden şekile giriyorlar karşımda.  Bazen aşık bir çift kuğu, bazen masaldan fırlamış gibi duran bir ejderhaya. Bazen de çocuğunu öpen bir anneye, bir kediye veya file…  Ama asla kötü şeylere benzemiyorlar. Bir silah, bir cinayet canlanmıyor mesela gözümde. Hep umut dolular, hep sevgi hikayesi anlatıyorlar. Dünyadaki onca kötülüğe şahit olmalarına rağmen bu kadar olumlu olmaları, takdire şayan…

Uçak seyahatini en çok bu yüzden seviyorum. Gökyüzünün bir parçası olmak harika. Kuşlar; ne kadar şanslılar! Bilmiyorlar uçmanın kıymetini. Özgürlük, hava da asılı kalmak bence. Yukardan izlemek insanları ne büyük lütuf. Yeryüzü çok karışık bu günlerde. Savaşlar var, bombalar atılıyor insanların üzerine! Allah’ı bir saydıkları, Hz. Muhammed’i önder bildikleri için… Yakıp, yıkıyor aynı ademoğlundan çoğalan insan. Ayette de geçtiği gibi… Dünya’da bozgunculuk çıkarmaya çok meraklı. Uçmak güzel… Uzak olmak yeryüzünden… Görmeyelim kefenlenen bebekleri, şahit olmayalım anne babasını kaybetmiş çocukların feryadına…

Velhasıl azizim. Bulutlar, benim arkadaşım gibi… Onlarla eğleniyor, onlarla ağlıyorum. İnsan bazen ademoğlundan başka bir dost edinmek istiyor. Seni yargılamayan, sorgulamayan, karşılıksız seven, senin için çalışan bir dost. Allah’ın binlerce lütfundan bir tanesi ama senin en yakın hissettiğin. Vardır herkesin doğada yakın hissettiği bir varlık diye düşünüyorum. Yanılıyor muyum? Sizin yok mu?