KASVETİN ŞARKISI

Çamurlu bir akşama sarılırken bu şehir,

Karanlık pencereler kusarken öfkesini;

Damarlarımda gezen o siyah, ağır zehir,

Susturur içimdeki meleklerin sesini.

Gel ey solgun bakışlı, kederli sevgilim gel,

Saçlarının o ıslak ve ağır kokusunda,

Bizi alıp götürsün hiçlik denen o tünel,

Teselli bulalım bu günahın uykusunda.

Zaman obur bir cellat, bilerken baltasını,

Şu kokuşmuş odada gerinir siyah kedi.

Ölüm yavaşça oyar solgun kafatasını,

Pişmanlıklar çoktan bu çürüyen teni yedi.

Doldur kadehimizi ey zehirli karanlık,

Sokak lambalarının titreyen alevinde.

Varsın bitsin bu rüya, bu iğrenç maskaralık,

Kusursuz bir hiçliğin o buz gibi evinde.