KIYIDA

Bir zamanlar denizin nereye kadar uzandığını merak ederdim. Kıyıdan uzaklaştıkça ardımda kalan evler küçülür, sesler birbirine karışırdı. Ufukta beliren çizginin ötesinde ne olduğunu düşünürdüm. Şimdi deniz yine önümde. Dalgalar kıyıya vuruyor, rüzgâr yüzeyinde geziniyor. Ufuk, yıllar önce bıraktığım yerde duruyor.
Ne zamandır buradayım, tam olarak bilmiyorum. Önceleri günleri sayardım. Sabah güneşinin gövdemi ısıtmasını, akşam serinliğinin tahtalarımın arasına dolmasını beklerdim. Birinin gelip ipimi çözmesini, beni yeniden suya bırakmasını isterdim. Her ayak sesinde kıyıya doğru dönen başları izler, sonra uzaklaşan adımları dinlerdim. Zamanla sesleri birbirinden ayırmayı bıraktım.
Denizden uzakta olmak, onu daha az tanımak demek değilmiş. Eskiden dalgaların üzerinde yükselirken yalnızca taşıdıklarıma dikkat ederdim. Şimdi kıyıya vuran her dalganın ardından geride kalanlara bakıyorum. Küçük taşlar, yosun parçaları, kırılmış dallar… Bazen suyun içinden ne olduğunu anlayamadığım bir şey çıkıyor, kumların üzerinde bir süre durduktan sonra yeniden kayboluyor. Deniz, içinden geçip giden her şeyi yanında tutmuyor.
Benden önce kıyıya çekilmiş başka kayıklar da vardı. Bazılarının boyası dökülmüş, bazılarının gövdeleri çatlamıştı. Bir zamanlar yan yana dururduk. Sonra birini götürdüler. Ardından bir başkasını. Yerlerinde bir süre izleri kaldı, kumun üzerinde güneşten solmuş küçük lekeler. Şimdi o boşluklara başka kayıklar çekiliyor. Her biri bir süre burada duruyor, sonra ya yeniden denize dönüyor ya da gözden kayboluyor.
Bazen rüzgâr yön değiştirdiğinde ipim geriliyor. Gövdem hafifçe kıpırdıyor, altımdaki kum yerinden oynuyor. O anlarda suyun bana biraz daha yaklaştığını hissediyorum. Bir dalga yükselip tahtalarıma değiyor, sonra geri çekiliyor. Ne zaman böyle olsa içimde eski bir hareket beliriyor. Bunun denize dönme isteği mi yoksa uzun zamandır tanıdığım bir şeyin sesine verilen alışılmış bir karşılık mı olduğunu bilmiyorum.
Bir sabah gövdemin üzerinde ince bir yosun tabakası fark ettim. Eskiden olsa bundan hoşlanmazdım. Temizlenmek, parlamak, suyun üzerinde hafifçe ilerlemek isterdim. Şimdi yosunlar tahtalarımın arasına yerleşmiş. Yağmur yağdıkça koyulaşıyor, güneş çıktıkça kuruyorlar. Bazen bir martı yanıma konup gagasıyla onları eşeliyor. Ben kıpırdamıyorum.
Deniz hâlâ önümde. Bazı günler sakince uzanıyor, bazı günler kıyıyı dövüyor. Açılan yelkenleri, suyun üzerinde küçülen kayıkları görüyorum. Hangisinin nereye gittiğini bilmiyorum. Artık ufkun ötesinde ne olduğunu düşünerek geçirmiyorum bütün günlerimi. Yine de bazen gözlerim, denizin gökyüzüyle birleştiği o ince çizgiye takılıyor.
İçimde biriken kumların arasına küçük bir dal sıkışmış. Nereden geldiğini hatırlamıyorum. Rüzgârın mı getirdiğini yoksa birinin mi bıraktığını bilmiyorum. Ara sıra dalganın sesiyle hafifçe titriyor. Sonra yeniden sessizleşiyor.

Bugün hava açık. Kıyıda kimse yok. Güneş gövdemin bir yanını ısıtırken diğer yanım gölgede kalıyor. Uzakta bir kayık ilerliyor; önce belirgin, sonra gittikçe küçük. Bir süre onu izliyorum. Ardından bakışlarımı kıyıya çeviriyorum.
Deniz, her zamanki gibi önümde uzanıyor. Ben de her zamanki yerdeyim. Aramızdaki mesafeyi ne zaman ölçmeyi bıraktığımı bilmiyorum.