GÖKYÜZÜNÜN HEDİYESİ

Yeryüzünün bize dar geldiği, her şeyin üzerimize yığıldığı ve gündelik hayatın sıkıcı ritmiyle boğulduğumuz anlarda unuttuğumuz çok basit ama muazzam bir gerçek var: Başımızı yukarı kaldırıp gökyüzüne bakmak.

Dün akşam balkonda otururken tam olarak bunu yaşadım. Etrafımı saran beton binaların gölgeleri, sokak lambalarının turuncu ışığı ve pencerelerden sızan televizyon ekranlarının soğuk parıltıları arasında gözlerimi yukarıya, o kapkara örtüye diktim. Şehrin ışık kirliliği ve egzoz dumanı gökyüzünü adeta kalın bir perde gibi örtmüştü. İlk bakışta hiçbir şey görünmüyordu. Fakat dikkatle baktıkça o karanlığın arkasında zar zor seçilen, pes etmeyen, inatla parıldayan birkaç zayıf yıldız fark ettim. Onca gürültünün, yapaylığın ve karmaşanın ortasında oradaydılar. Gözlerimi o minik ışık noktalarına dikip bir yıldızın kaymasını beklerken hissettiğim şey, sadece gökyüzünün sonsuz büyüklüğü değil insanın yeryüzünün karmaşasından kaçıp o sonsuzluğa sessizce sığınışıydı.

Öyle ki gökyüzünün bize sunduğu bu katıksız huzurun yanında, sanki insanoğluna bahşedilmiş çok güzel, çok gizemli bir hediye daha var: Bir dilek dileme hakkı.

Gökyüzünden aniden süzülen bir ışık hüzmesini gördüğümüz o kısacık anda refleks olarak gözlerimizi kapatır ve kalbimizdeki en derin arzuyu fısıldarız. Peki ama nereden gelir bu çocuksu ama bir o kadar da büyüleyici inanç? Neden uzayın karanlığında kaybolan bir ışık çizgisi, bize umutlarımızın gerçekleşebileceğini düşündürür? İşte gökyüzüne bakarken aklımdan geçen tüm bu sorular, bana göre küçük ama büyüleyici bir mucize olan bu olayın nasıl ortaya çıktığını araştırmaya itti.

Araştırırken bu zarif ritüelin köklerinin binlerce yıl öncesine, antik çağa kadar uzandığını öğrendim. Rivayete göre, ikinci yüzyılda yaşamış ünlü astronom Batlamyus, tanrıların zaman zaman gök kürelerini aralayıp yeryüzünü seyrettiklerine inanıyordu. İşte o anlarda gökten süzülen ışıkların, tanrıların insanları dinlediğinin bir işareti olduğu düşünülürdü. Bu yüzden bir yıldız kaydığı anda edilen dileklerin göğe daha kolay ulaşacağına ve kabul görebileceğine inanılırdı. Belki de bu yüzden, gökyüzünden süzülen o kısacık ışık çizgisi yüzyıllardır insanlara yalnızca bir doğa olayı gibi değil umutla gökyüzü arasında kurulmuş sessiz bir köprü gibi görünmeye devam ediyor.

Bugün modern bilim bize o ışığın bir yıldız olmadığını, atmosferimize girip sürtünmeyle yanan küçücük bir meteor taşından ibaret olduğunu söylüyor. İşin mantık tarafı bir taş parçasının yanışını izlediğimizi fısıldasa da kalbimiz bunu reddederek umudun varlığına sarılıyor. Belki de insan gerçeği bilmekten çok ona anlam yüklemeyi seviyor. İnsan ruhu, her şeyi soğuk akılla açıklayan bir dünyada böyle küçük masallara muhtaç aslında. Bilim ne derse desin, o ışığın arkasında hissettiğimiz şey bilimsel bir gerçekten çok daha fazlasıdır.

Üstelik bu ritüelin, insanın zamanla geçirdiği dönüşümle ve kendi iç dünyasıyla kurduğu çok derin bir psikolojik boyutu da var. Küçükken o karanlığa bakıp tuttuğumuz dilekleri hatırlıyorum; o zamanlar bize devasa gelen ama aslında ne kadar saf, ne kadar masum isteklerdi onlar… Zaman geçtikçe büyüdük. Yaşımızla beraber sorumluluklarımız, telaşlarımız, kaygılarımız ve önceliklerimiz de büyüdü. Ağzımızdan fısıltıyla dökülen dileklerin biçimi, ağırlığı ve yükü değişti.

Fakat dün gece o balkonda otururken fark ettim ki ben değiştim, hayatım değişti, dünya değişti ama gökyüzünden süzülen bir ışık çizgisini gördüğüm an içimde beliren o sevinç, heyecan ve mutluluk hiç değişmedi. İnsan ne kadar büyürse büyüsün, göğe baktığı an hâlâ o ilk günkü çocuk.

Çünkü kayan bir yıldız insanı her zaman hazırlıksız yakalar. Sadece bir iki saniyelik bir andır gördüğün. Düşünmeye, hesap yapmaya ya da zihnindekileri filtreleyerek kusursuz bir dilek kurmaya vaktin kalmaz. Gün boyu ne istediğimizi soranlara verdiğimiz o mantıklı, maskeli cevaplar o an yok olur. O saliseler içinde kalbinde beliren dilek, senin en yalın, en dürüst arzundur; belki de kimseye itiraf edemediğin, kimseye duyuramadığın arzundur. Yıldız kayması, gökyüzünün insana yaptırdığı anlık bir dürüstlük testidir aslında.

Bazen de gözümüzü bir anlığına başka yere çeviririz ve tam o sırada bir yıldız kayar. Yanımızdaki kişi “Aaa, gördün mü?” der ve biz kaçırdığımız için hafif bir hüzün duyarız. Hayat da biraz böyledir, bazen doğru anı sadece bir saniyeyle kaçırırız. Ama gökyüzü orada durduğu sürece yeni bir ışığın süzülme ihtimali hiçbir zaman bitmez.

Üstelik her şeyin hızla tüketildiği, sabırsızlığın bir norm hâline geldiği bu modern çağda bir yıldızın kaymasını beklemek başlı başına bir direniş, bir umut ve bir inançtır. Balkonda dakikalarca, belki saatlerce gözlerini karanlığa dikmek, modern zaman insanının unuttuğu o “bekleme adabını” ve sabrı yeniden hatırlatır. Gökyüzü acele etmez ama sen durup bakmayı bilirsen sana mutlaka küçük bir işaret verir. Belki de o işaret, sabrının en güzel ödülüdür.

Yıldız kayarken dilek dilemek; fani yeryüzü ile sonsuz gökyüzü arasında kurduğumuz gizli bir anlaşma, içimizdeki umudun ve çocuksu heyecanın hiç ölmediğinin en tatlı, en gizli kanıtıdır. Yeryüzü ne kadar karmaşık, sıkıcı ve dar olursa olsun başımızı yukarı kaldırdığımız sürece umut hep orada, bir ışık çizgisinin ucunda bizi bekliyor.

Belki de gökyüzünün bize verdiği en büyük hediye, dileklerimizin gerçekleşmesi değil hâlâ dilek dileyebiliyor olmamızdır.