UYUYANLAR VE UNUTANLAR

Bir zamanlar bayrağı toprağa düşen bir millet

Gördü gerçekleri, uyandı uykudan

Kanmadı yalanlara, inanmadı süslü laflara

Uyandı, savaştı korkmadan

Aradan geçen yüz yedi yıl, uyuttu şimdi milleti

Ağlayan anaların göz yaşlarını, öksüz kalan yavruları unuttu

Uyudu, hiç uyanmamak üzere

Hayaller kuran genç kızları,

Seccadesini yaşlarla ıslatan anaları,

Yüreği ağzında babaları,

Korkarak büyüyen evlatları unuttu

Samsun’a yanaşan gemiyi,

Anadolu’da canı pahasına savaşan askeri,

İstikbal uğruna toprağa gömülenleri unuttu

Sustu, hiç konuşmamak üzere

Kapattı gözlerini, görmeyecek, duymayacak, hissetmeyecek sanki

Memleketi alınınca elinden, ağlamayacak sanki

Uyudu, gömdü sesini toprağa

Gün gelince, uykusunda katledilince, yüreğini kaybedince

Ne önemi kalır uyanmanın?

Uyan, yoksa çok geç olacak

Vatan gidince elden, uyanmanın anlamı kalmayacak

Uğruna ölenleri unutma, borçlusun bunu onlara

Şimdi yine mayıs, her şeyin başlangıcı

Uyan, kanma yalanlarına

Unutma milletini, senin için gömülenleri