EVE VEDA

Yine bir kabusa uyandım.
Yokluğunu yudumladım, gün demlenirken.
Ürkek bir çocuk oldum.
Bağırmak istedim adını,
kalbimin ritmi değişirken.
Dilim varmadı, sesim çıkmadı.
Sarılıp soluklanmak istedim omuzlarında;
kapalı kapılar ardındaydın.
Sevgimi, öfkemi, hasretimi içine koyup kilitlediğim o kapılar,
açılmamaklıydı.
Sıklıkla yanına uğramak istedim,
kapıları senin açman umuduyla.
Lakin
ben daha sana gelmenin bile yolunu bulamamıştım.
Bir ümit, kokunu duyarım diye
bahçene ektiğimiz çiçekleri koklamak istedim;
çoktan solmuşlardı.
Evim vardı,
haylaz bir çocuk gibi kaçtım.
Yolda tehlikelerle karşılaştım.
Düşüp düşüp kalktım.
Pişmanlık duyup dönmek istediğimde
yolu bulamadım.
Kayboldum.
Çatısız kaldım.
Üşüdüm.
Isınmak için
ellerini aradım ancak bana çoktan hoşçakal vedası etmişlerdi.