ZIT YARA

Gecenin derin kıyısında,
Adını anıyorum,
Rüzgârın bile usulca eğildiği,
Bir sessizliğin ortasında.
Kalbim, seninle uyandığı günden beri,
Daha dar bir odaya sığar oldu,
Duvarlarına dokunsam,
Avuçlarıma sen dökülüyorsun.
Yolunu bilmeyen bir kuş gibi,
Göğsümde çırpınan bir sancı var;
Hem umut, hem acı,
Aynı çizgide duran iki zıt yara.
Gözlerin,
Karanlığıma değdiği anda,
Gölgelerim bile çoğalıp,
Işığa dönüyor, anlamadan.
Sana sığındıkça,
Dünya biraz daha genişliyor içimde,
Çünkü aşk en çok,
Kaybolurken bulunuyor insan tarafından.
Ve biliyorum,
Bir gün aynı gökyüzüne bakarken,
Seninle aynı cümlede,
Yeniden var olacağım.