KIRIK AYNA

Bir zamanlar gözlerin bahardı bana,

Geceler ısınırdı gülüşlerinde.

Kalbim inanırdı bütün yarınlara,

Ömür dinlenirdi kısık bakışlarında.

Bir ince huzurdu ellerin bende,

Tüm dünya susup seni dinler gibiydi.

Aşk dedikleri şey işlendi derinime,

İnsan sevdiği zaman ölmez gibiydi.

Göçüp giden takviminin yaprakları,

Göğsümde savrulan yıllar gibiydi.

Sonbaharda solmuş kır çiçekleri,

Artık sessizce unutulmuş gibiydi.

Ne oldu da birden üşüdü içim?

Hangi rüzgâr aldı seni benden?

Hâlâ adının tınısını duyunca neden,

Bir boşluk büyüyor gecelerimden?

Şimdi hangi şarkı çalsa içimde,

Yarım bir cümlenin hüznü kalıyor.

Bir zaman “biz” olan o güzel şey,

Kırık bir aynada yankılanıyor.