BİR DAKİKA KALA

1. GÜN

Saat 19.30… Evden içeri girdiğimde gün boyu beklediğim o sessizlik karşıladı beni. Duvarlardaki sadelik ve donukluk, kafamdaki bütün gürültüyü içine aldı sanki. Karnımın gurultusu sessizliği bozmuştu ama aynı zamanda midem yemek yemeyi kabul etmiyordu. Her zamanki gibi önce bir çay koydum. Bir şeyler yiyip televizyon izlediğim sırada bir mesaj geldi. Mesajı atan Aslı’ydı:

“Yarın buluşalım, biraz sohbet ederiz.” dedi.

Benim de tek izin günümdü. Haftanın yorgunluğunu, stresini atarım diye düşünüp kabul ettim. Birden uyku bastırdı. Gözlerimi açık tutmakta zorlanıyor, elim ayağım tutmayarak “Uyu artık.” der gibi sinyal veriyordu. Kendimi yatağa nasıl attığımı hatırlamıyorum bile.

Saat 23.59… Telefonuma tekrar mesaj geldi. “Umarım bir işim çıktı.” diye mesaj atmasını beklerken telefona baktığım gibi irkildim. Gelen kutusunda “Gizem” yazıyordu. İyi de ben kendime mesaj atmadım ki!

Mesajı açtığımda, “Bu sabah mavi montu giyme.” yazıyordu.

“Benim mavi montum yoktu ki.” dedim kendi kendime, sanki sorun montmuş gibi.

Telefon zaten çok kasıyordu; herhâlde yine bozuldu deyip umursamadım. Bir yandan tamire de götürmek istemiyordum çünkü telefonumdaki her şey silinecekti. Lise fotoğraflarım, üniversitedeki notlarım… O yazılar, fotoğraflar, numaralar, absürt mesajlaşmalar silinince geçmişim de silinecekmiş gibi hissediyordum. Ve bu mesajı da silmedim.

Saat 08.10… Aslı’dan mesaj geldi:

“Kahvaltıya gidiyoruz, yarım saat sonra seni evden alırım.”

Ben de “Olur.” yazdım. Aslı gelene kadar dünden dökmediğim çayı ısıtıp ısıtıp içtim.

Saat 08.29… Ben Aslı’nın mesaj atmasını beklerken tekrar mesaj geldi. Gelen kutusunda yine benim adım yazıyordu: “Gizem”.

“O arabaya binme!” diye gelmişti mesaj.

Sinirlendim. Biri benimle oyun mu oynuyor, telefonum mu hacklendi diye düşünmeye başladım.

Az sonra Aslı aradı:

“Aşağıdayım.” dedi.

Aslı biraz deli dolu bir kızdır. Onunla bir sürü fotoğrafımız vardır ama hiç düzgün fotoğrafımız yoktur. Bir şeyler içerken pipetleri kılıç olarak kullanıp oynar; farklı şeyler istesek de illa birbirimizin tabağından yer; fotoğraflarda kötü çıkmak için yüzümüzde saçma sapan ifadeler yapar, birbirimizi ifşalar gibi sonra onlarla dalga geçeriz ve daha neler neler…

Kalktığımızda hava esintisini artırmıştı. Aslı montunu giydiğinde benim aklıma tekrar o mesaj geldi: “Mavi montu giyme.” Bir an kendi hırkamı vermek istedim ama kabul etmeyeceğini bildiğim için bir şey yapamadım.

Bir hafta önceki motor kazasından hâlâ akıllanmamış, arabayı da hızlı kullanıyordu. Ben kemerimi bir iki kere kontrol edince:

“Bu şoför kaza yapmaz.” dedi gülerek.

Ben:

“Titanik de batmazdı ama battı.” deyince:

“Benim gibi usta şoför bulamazsın.” dedi.

Virajları hızlı hızlı geçerken hızdan aldığı o lezzet gözlerinden okunuyordu.

Tam virajı dönerken gözümüzü alan beyaz bir ışık ve korna sesleriyle gözlerimizi kapattık. Tekrar gözümü alan beyaz ışığa bakarak açtım gözlerimi. Doktora Aslı’yı sorduğumda hâlâ yoğun bakımda olduğunu söyledi. Aslı’yı camın arkasından gördüm. Bir iki gün önce araba kullandığı elleri şimdi şişmiş, mosmor olmuştu.

Aklıma tekrar gelen mesaj geldi:

“O arabaya binme.”

Tüylerim diken diken oldu. Kazayı kim, nasıl bilebilirdi? O mesajlar nasıl gelmişti? Korku ve merak karışımı bir duyguyla kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu.