MÜHÜRLÜ GÜLÜŞLER SENFONİSİ

I

Umut gemisi hangi fırtınaya yenildi?

Galiba zamana, “Bu işi sen yap,” denildi.

Gözünü kırpmadan sevinçlerimizi hançerledi ömür;

Ölüm oldu artık gülüşlerimizdeki mühür.

II

Karaya oturdu o müthiş sükût.

Şimdi ise feryatlardan bir tabut,

Bizi hezimetin kabrine taşımak için hazırlanıyor;

Üzerimizdeki solmuş gülleri bile azarlıyor.

III

Yaşam kitabında insan gölgeleri vardı ki eskidiler yaprak yaprak…

Keder tohumu orman oldu, verimli çıktı toprak.

Zaman, zehirden bir şerbet gibi,

Yudumlattı ruhumuza durmadan kendini.

IV

Geriye kalan: Geceleri fal açan denizciler,

Tütün dumanında, şarap sarmalında muamma peşindeki izciler…

Ve geceye saplanıverdi birden hüzünden keskin bir bıçak;

Görünen o ki denizcileri de ayıltıp gözyaşı kıyısına fırlatacak.