GÖLGESİ ÇALINMIŞ DÜNLER

Sığmıyor bir günün dar vaktine hikâyesi,

Dünyanın paslı çarkına takılan o çığlık.

Kendi yarasını tırnaklarıyla saran o eller,

Karanlığın gırtlağına çöken bir ah…

Ne bir güne sığar bu sitem ne koca alkışlara,

Zemheri ayazında o yarım kalmış gidişler…

Ömrün en taze yerinden koparılan o gül;

Dünyanın bir daha ödeyemediği o sönmüş ferdir.

Dünyanın tüm yükünü o ince omuzlara asmak,

Karanlığın ortasında dilsiz bir siper olmaktır.

Kendi gölgesinden bile çalınan o kadınlar,

Hayatın tam kalbine saplanan o soğuk bıçaktır.

Hangi mevsim geri getirir o solan renkleri?

Kendi söküğünü diken o eller;

Artık hiçbir gölge örtemez bu kanayan yeri.

Dünlerin tozlu raflarında unutulan hayaller,

Bir sofrada yarım, bir kavgada yalnız bırakılanlar.

Sesi kısıldıkça yankısı büyüyen o sessiz direniş,

Yorgun bir bedenin altında saklanan devasa dünyalar.

Bilmezler ki her sabah yeniden doğmak zordur,

Kendi külünden, kendi acısından bir güneş yaratmak.

Bir kadının bakışında saklıdır sönmeyen o kor,

Asıl maharet, o fırtınanın ortasında dimdik durmaktır.

Eksik kalan ne varsa bir kadının sustuğu yerdedir.

Gözlerindeki o mahzun bulut, dilsiz bir kederdir.

Kimse sormaz o hayaller hangi uçurumdan düştü,

Hangi rüzgâr vurdu da o taze fidanlar büküldü.

İnsanca bir değer, bir nefeslik huzur çok görüldü.

Zamanın kirli, paslı zinciri boyunlara örüldü.

Güçlü olmak; bir seçim değil, bir mecburiyet şimdi.

Yıkılmayan o duruşun arkasında bin parça can gizli.

Kırılan heveslerin hesabını kim tutar bu şehirde?

Yitip giden her gülüş, birer boşluk bırakır geride.

İmzası silinmiş hayatların o görünmez yükü,

Hangi mısraya sığar bir ömür boyu süren o korku?

Sokaklar dar gelir bazen, gökyüzü ise çok uzak.

Her adımda kurulan o sinsi ve kör tuzak.

Saygı beklenen her kapı, kapandı birer birer yüzlere.

Artık hiçbir teselli kâr etmez bu nemli gözlere.

Yollarda kalan o ürkek adımların izi,

Mutfak masasında yarım kalmış o çay bardağı,

Yatağın kenarına bırakılmış o eski hırka…

Güneşi sönmüş sabahların dilsiz tanığıdır aynalar,

Kapı eşiklerinde bekleyen o beyhude umutlar.

Bugün bir manşet, yarın birer sayı;

Kapanmayan dosyalarda unutulan o canlar…

Sokak lambasının altındaki o ürkek bekleyiş,

Dört duvar arasında yankılanan o dilsiz feryat.

Hangi gölge örter bu kanayan yeri,

Hangi boşluk doldurur o eksik nefesi?

Kırılan her kalem, susan her terazi;

Birer ah olup takılır hayatın boğazına.