LEKESİZ GÜNLERİN ARDINDAN

Özgürlük en çok yüzü pak çocuklara yakışırdı
Dahası rahatlığımız bir taş parçasıyla yarışırdı
Taş bile hayıflanır bizlerin suskunluğundan
Vursam ensesine bir tokat, dağlarda yankılanırdı

Ağlar ağlar dururum bir adım öteye gidememekten
Gözlerimde kan, gözlerimde iki damla gözyaşı
Utandım paramparça oldum silkelenmekten
Yüreğimde burukluk elimde bir sapan taşı

Kuyuya düştüm baş aşağı bembeyaz kefenimle
Kustu toprak beni kapkaranlık dipsiz kuyudan
Alamadım elime asamı, sardı firavunlar köpekleriyle
Nasıl boğar beni bir kaşık tuzsuz deniz suyundan

Bozdular şu insanlığın merhametli saflarını
Aldılar ellerine bir kalem, yazarlar çıkarlarını
Dillerinde adalet, kirlenmiş bir medeniyet
Görmedim şu medeniyetin çiçek açan dallarını