KENDİNE BENZEMEK

Kısıtlı bir çerçevenin içinde

Sınırsız bir alan açılıyor —

Önünde.

Uyuyakaldığın zamanlar

Varlığından bir duvar örülüyor,

Sert, sessiz, senin kadar uykulu.

Ya sen ulaşacaktın onlara

Ya onlar bulacaktı seni —

Ama sen,

Yatağına göz kırpmadan gömülmeyi seçtin.

Elinin uzağında birisi var,

Biraz sen,

Biraz yabancı.

Biraz anlamaya var gibi,

Ama bir tarafı çözülmemiş

Duvarlarla boyalı.

Gizli gizli kaçtın,

Yüzeye çıktığını sandın —

Ama paslı ayakların hep kaldı
Düştüğün yerde, o acımasız kaldırımlarda.

Kaçtıkça

Kendine daha çok benzedin,

Her kaçış bir ayna gibi

Gözünün önünde.

Ellerin— kalbini duymak isterdi.

Ama kalbin

Bir bilmecenin oyununa kapıldı.

Hep sen vardın —

Ama o,

Ama yansıman,

Ama o sessiz bir duvar.