YALNIZ ŞEHİR

Bana İstanbul’u anlat deseler,
Tek kelimeyle yalnızlık derim onlara.
Yalnızlığın görülmemiş versiyonu;
Yalnızlığın en kalabalık olduğu,
İkinin en çok tek kaldığı yerdir derim.

Ayrılıklar var derim mesela;
Hiç birleşmemiş ayrılıklar.
Sevenlerin sevilmediği,
Üzenlerin boyun bile bükmediği ayrılıklar.
En çok da ayrılamayan ayrılıklar var derim.

Sonra kavgalar derim;
Kimsenin nedenini bilmediği,
Ve ekseriyetle tamamlanamayan kavgalar.
Kimi yerde yüksek perdeden duyulan,
Sükûnet dolu kavgalar olur bu şehirde derim.

Bana İstanbul’u anlat deseler,
Tek kelimeyle yalnızlık derim.
Sokaklarda, parklarda yalnızlık.
Hanelerde yalnızlık, odalarda yalnızlık.
İnsanlar iliklerine kadar yalnız derim onlara.

Derin bir iç çekiş gelir,
Ve son derim.
Şehrin bitmeyen sonları gelir aklıma…