MAZİM NECZE DÜŞMÜŞ BENİM
Ben ne bir ulemayım ne sözü muteber bir pirim.
Tut ki Tanrı’nın elinden kaderi kötü yazılmış şiirim.
Okursam hâlin heba olur, hayat bulmaz dirin.
Mazim necze düşmüş benim, el sürmekle çıkmaz kirim.
Avuçla kıymet ararsın, iterse tersi elinin.
Sanır ki sözüm söz olur, düşerse ağza delinin.
Denizin dibi bilinmez, oysa sayısı belli geminin.
Kırk çileden geçirseniz de rengi solmaz tenimin.
Övgün bana ağır gelir, ben zemmi kendim seçerim.
Her alkışın gölgesinde bir kusuru biçerim.
Bir ömür mısra kurmuşum, yine noksan geçerim.
Nefsimin dar dehlizinden tek de olsam göçerim.
Yüküm kadar konuşurum ve fazlacasına acizim.
Bir harfimi doğru saysam, bin yanlışına sahibim.
Her aynada kusur gören şu eksikliğime talibim.
Kusuru kendimde bulmaksa en büyük zarafetim.
Sessiz diyarda bir kuyuyum, bilinmemekte en dibim.
Sorduğunuz her sualinde ilk cevabı kendimim.
Kimler bilir ki meşakkatimi? Kimse bilmez ben kimim.
Kimsesiz duvarlar ardında kirlenmiş bir kimliğim.