NEFER

Bir ten ki, buz gibi soğuk ve soluk

Bir el ki parmakları yamuk yumuk

Bu tellerin hepsi başına buyruk

Allah’ım bu beden teltiksiz zorluk

Ne bu boy selvi ne bu dişler inci

Hangi el tutsun buruşmuş deriyi

Bacaklar taşıyamıyor bedeni

Söyle şimdi, n’apsın yetkili merci

Hem dudak hem yanak pembeden ırak

Bir de toprak gibi çatlak ve kurak

Ayırmaz bu telleri hiçbir tarak

Uğraşma bırak, burası son durak

Donuk gözlerle yok ne ışık ne fer

Ayanalar sanki değersiz bir nefer

Birer birer kırıldı her bir fener

Hayır ya da şer, yazılmış bu kader

Pamuk şeker tonu bir ses yok elde

Tek bir sevda bağlanmaz bu gülüşe

Sabahlara kadar dil döksen nafile

Sığmaz bu kusurlar yedi düvele