MAYISTA ÜŞÜMEK

Bir taşra gölünde suya tuttum yalnızlığımı

Söyle nasıl aşarım pişmanlık çölünü

Yatağımın kenarında bir ölüm sevinci

Nereden iliştirdin göğsüme şu mayıs kokusunu

Bir taşra yalnızlığı çivilenmiş alnıma

Uçurumun kenarında ölüyor gibiyim

Sinemde kanlı bir keklik yatar

Uçurum dibinde vurulmuş kızıl gagalı

Çoban Dağı’ndan göğsüme bir soğuk çarpar

Sırtıma yalnızlıktan kopan bir çığ var

Gönlüm yekpare, sanki yalnızlığa sarılı

Ardımda korkumun çakal sesleri

Tekrar ne yapsam, ellerim titriyor

Gönlümde gençliğimin pişmanlığı dinlenir

Öyle dargın bakma bana

Mayıs kokusunu özledim

Ne göğsüm bir gölgeye sığındı

Ne de taşraya Mayıs geldi…