KURAK

Gözlerini soyunca vaktiyle kızıl gonca,
Sürmeli gecesiyle kevkebleri izledi.
Sekizinci kuşağı toprağa uzanınca
İçindeki ateşi suda yakmak istedi.

Bir anne edasıyla emekliyordu sesi;
Seyri uzağa dönük, kapalıydı menfezi.
Yelkenler açmak için tutuyorken denizi,
Rüzgârı elleriyle alıp tutmak istedi.

Sönüyordu son çerağ, mumun meltemi aksak;
Son bir gayret gösterip sükûnetine baksak.
Yangınıyla nefsimiz kirli bakışta tutsak,
Dikenli telleriyle ruhu itmek istedi.

Aşınmış dağlar gibi sessizdi hem vakarlı;
Güneş esaretinde çağlayanlar akar mı?
Gayretsiz ekilenler bir topraktan çıkar mı?
Burası ona fazla, susup göçmek istedi.