ATAŞ!

Bir ataş yanıyor,

Nefes nefese kalıyor

Telaşlarım içerisinde.

Bir ataş

Sızıyor şehrime gözlerimden

Ve gözlerim artık şehir oluyor yaşlara.

Yasların kenti oluyor gözlerim,

İlimden içime akan bir sır kargaşası:

Ataş.

Yıldızlar sayıklıyor ismimi,

Karanlığı delmenin bin bir hıncını.

Yıldızlar biliyor çünkü.

Çünkü yıldızlar bir aile,

Geceye inat sinelerde.

Ben ise kül olmaya yenildim,

Beyaz bulutlara rağmen.

Yanıyorum,

Yakıyorum,

Dumansız,

Hayalsiz,

Bir başına

İskeletini ruhumun.

Ataş,

Gözlerimden şehrime

Püskürtüldü.

Ben bir pazarlık yapmıştım çünkü:

Kendimi sattım, kendime rağmen.

İskeletimi erittim bir kilise ayininde

Ve bir tütsü sardı rahibin nefesinden.

Yüzü gülen

Sevgiyle aşkın,

Ve ruhlu.

Aynı koku,

Aynı tat,

Aynı his.

Tüten ocağı gibi hayallerimin;

Boyuyla posuyla

Ben tüten is.

Bendimi

Ben dağladım

Ve düşlerimi yaktım.

Çünkü ataş,

Çünkü ataş

Havralardan

İllet insanlığa,

İnsanlıktan evvel.