EY GÜL!

Ey gül

Seni görünce misk kokar tüm baharlar

Seni görünce uçar kuşlar oluş sırrına

Açar çiçekler yeni dünyalar

Zaman heyecanla eser

Tebessümünden bir an ile

Başlamak için güne.

Benim için gül ne demek diye sorarlar

Dünyayı göğsüme sığdıran

Ve güneşi her sabah

Gülüşüyle doğuran

Bir nûr derim.

Hecelerin bileklerinden tutup

Vadilerden şiirler

Aynalardan

Beton duvarlardan sıyırıp

Yeni bir ben inşa eden.

Benliğim yaratılır gül yapraklarından

Araftan, Arafat’tan

Hira’dan

Melekler kanatları ile okşar.

Yeni bir ben

Gül demek

Yeni bir ben

Demek.

Gah Ay ışığında serenat

Gah kırlara yayılan bir neşe

Bazen

Her yeri bayram neşesi eden çocuk sevinci

Bazı zaman

Diyarlara hükmeden şarkılar besteleyerek

Saçlarında yıldız siyahı

Her hecesinde sevişen ebediyet

Varlık kıyısında yaz yağmuru ile coşan

Ve krallıklar saçan şairler yetiştiren bağrında

Ey gül..

Ey gül

Ey sevgili

Ey semadan gelen yadigar

Şirazem bir demet sen

Sen süzülürsün

Çiğ düşer çöllere

Yeşerir insanlıklar.

Tükenmez bir aşk ile

Putları yıkan inanç

Bir ben yaratır

Saçlarımı kınalayan

Aşkıma Mehmetçik eden

Ve bir bahar günü doğan

Gül

Ve ben.

Senlik ile avunurum

Sallanan ihtiyar sanrılar

Tez kandırılır çocuklar

Antenleri ölüm çeken

Zulmü koklayan yamaçlar

Her ölümde artan

Eski güz günleri ben

Kuş sesleri ile aydınlanan anne yüzü şimdi

Gül

Muttasıl yeisler

Kehanet

Köhne naralar

Öksüz çığlığı

Hüzün çaputları değil

Peçesi kan ile yamanan.

Anne haykırışı değil

Kızıl bir diriliş ezanı

Melek kanadında inen

Nisan sabahı

Ufuklar serilir

Güler yüzü sırtları okşar

Surları aşar

Karları erimez neşeli tepeler inşa eder

Öteler ötesinde

Gül

Güller

Gönül aynama

Leylaklar

Nergizler

Yeniden bir bahar

Yeniden bir doğum.

Gül ile

Yeniden bir

Ben, gül

Ve yaşam

Ey gül…