İNSAN

Katil içimde yaşıyor adımlarını hissedebiliyorum.

Dans ediyor bazen mağarasında gülle elindeki,

Gülüyor ve gülümsüyor mutlu sebepsizce.

Bakıyor kızıl boynuzlar ve alevli kelimeler.

Bir o yana bir bu yana beynimde, meleğin çığlıkları

Çare ağzından çıkanlar beynimdeki fırtınalara,

Depremleri durduran kanatlarının dokunuşu,

Gibidir gözleri yaraları ilmek ilmek ören hekim.

Dikmişler vücuduma bitkisini hayatın, fikrim yok,

Sararken bilinmezliğin gölgesi boğazımı,

Karanlığın senfonisi kulağımda.

Ben anca

Aşağılık, kahraman gibi gözükmek isteyen,

Aşık, yalnızlığı bile bulmakta zorlanan,

Göçmen, mutluluğu uzaklarda olmayan.

Katil ve melekler, son kalesi insalığın.