KALBİN ZEMBEREĞİ: 2. BÖLÜM
Gecenin o saatten sonra nasıl geçtiğini kelimelerle anlatmak zor. Platinlerin sızısı bütün kemiklerimi kemirirken avucumda tutmaktan vazgeçtiğim o hapların yokluğu beni kelimenin tam anlamıyla ateşler içinde bıraktı. Terden sırılsıklam olmuş yorganın altında sabaha kadar döndüm durdum. Zihnimdeki o gri gürültü bir türlü durmak bilmedi; yüksekten düşüşümün o berbat, rüzgârlı anı defalarca gözlerimin önünden film şeridi gibi geçip durdu. Fakat gün ağarıp da kasabanın üzerine ince bir sis perdesi indiğinde içimde tuhaf ve garip bir hafiflik vardı. Zehri reddetmiştim; bedenim acıyordu ama ruhum ilk defa tamamen bana aitti.
Kepengi yarıya kadar kaldırdığımda sabahın serin ve nemli havası ciğerlerime doldu. Yan dükkândan Ali Efendi’nin fırınının dumanı tütmeye başlamış, sokak hâlâ gecenin uykusundan tam olarak uyanamamıştı. Tezgâhın üzerine baktım; dün akşam bıraktığım emektar duvar saati, üzerinde kazılı olan o gizemli yazıyla birlikte öylece duruyordu. İbrahim Usta’nın otuz yıl önce buraya mühürlediği o kader, sanki benimle konuşuyordu.
Öğlene doğru kasabanın sokakları biraz hareketlendi. Limandan dönen balıkçıların sesleri dar sokakta yankılanırken dükkânın ahşap kapısının üzerindeki döküm demir çıngırak tok bir sesle çaldı. Gelen Açelya’ydı. Yüzünde dünkü yorgunluktan eser yoktu; aksine, gözlerinde meraklı ve umutlu bir parıltı vardı. Üzerine giydiği açık renk trençkot, kasabanın bu kasvetli sonbahar havasına adeta bir güneş gibi doğmuştu.
– Günaydın Usta, dedi tezgâha doğru yaklaşarak. Gözlerimin altındaki hafif morlukları fark edip duraksadı, sesi biraz endişeli bir tını ile bana yöneldi ve sordu: – İyi misiniz? Solgun görünüyorsunuz biraz… Sabah rüzgârı çarptı galiba.
Gülümsemeye çalıştım; yüzümdeki kasların yıllar sonra ilk defa bu kadar doğal hareket ettiğini hissettim.
– İyiyim Açelya Hanım, dedim tezgâhın arkasından çıkarken. Sadece… Uzun zamandır unuttuğum bir uykudan uyandım diyebiliriz.
Açelya tezgâhın üzerindeki saate baktı, sonra tekrar bana çevirdi gözlerini. Sanki dün akşam yalnız kalıp kalmadığımı, o haplara uzanıp uzanmadığımı kalbimin derinliklerinden okumak ister gibi bir hâli vardı.
– Saati merak ettim, dedi konuyu yumuşakça değiştirerek. Dedem bu saati kurarken hep ‘Zamanın kalbi zembereğindedir, o durursa her şey durur.’ derdi. Acaba o kalp yeniden atabilecek mi?
– Atacak, dedim kararlı bir sesle. Dün akşam saatin arka kapağını açtığımda sadece paslanmış çarklar görmedim Açelya Hanım… Senin dedenle benim ustamın bu kasabada kesişen gizli bir hikâyesi olduğunu gördüm.
Açelya’nın gözleri şaşkınlıkla açıldı. Kaşları hafifçe havaya kalktı:
– Ne demek istiyorsunuz? Dedem İbrahim Usta’yı tanıyor muydu yoksa?
Tezgâhın altından dünkü saati ve kapağın içindeki o yazıyı çıkardım. Eğri büğrü yazılmış “Saatin zembereği bir defa kırılır oğul, insanınki ise her gün…” kısmını ve altındaki otuz yıllık kasaba mührünü parmağımla gösterdim.
– Bu mühür, merhum ustam İbrahim Usta’ya ait. Ve bu yazı… Ustamın el yazısı. Dedenle aralarında bizim bilmediğimiz, zamanın tozlu raflarında kalmış bir sır var. Bu saat buraya tesadüfen gelmedi Açelya Hanım, dedim içimde garip bir şeyler hissederek.
O an dükkânın içindeki sessizlik daha da derinleşti. Dışarıda limana doğru yürüyen insan ayak sesleri, rüzgârın ahşap pencerelere vuruşu bir anda geride kaldı. Açelya eğilip yazıyı inceledi; parmak ucu dedesinin ya da ustamın o yıllar önce bıraktığı izlere değdiğinde ellerinin titrediğini fark ettim.
– Dedem buraya sürgün gibi gelmişti yıllar önce, diye fısıldadı Açelya, sesinde yılların sakladığı bir hüzünle. Şehirden kaçıp bu kasabaya yerleştiğinde kimselere anlatmadığı bir davası vardı. Demek ki o dava… Bu dükkânda, bu çarkların arasında saklıydı.
Tam o sırada, dükkânın dışındaki sokaktan yaşlı bir adamın baston sesleri duyuldu. Şerif Ağa, elinde paslı bir demir kutuyla kapının önünde durdu. Kapıyı tıklatıp içeriye başını uzattı:
– Oooo, yeni öğretmen kızımız da buradaymış! Bak Ayaz, dedi bıyık altından gülerek. Görüyorum ki dükkânın pası yalnızca demire değil, senin yüzüne de vurmuş, renk gelmiş maşallah. Yalnız Ayaz evlat, o saati kurcalarken dikkat et; o saatin içinde sadece çarklar yoktur, otuz yıl önce bu kasabada patlayan fırtınanın anahtarı da o kasanın içindedir!
Şerif Ağa bunu söyleyip kahkahayla uzaklaşırken Açelya Hanım ile birbirimize bakakaldık. İçimde yıllardır bastırılmış olan o korku, yerini yepyeni ve durdurulamaz bir merak dalgasına bırakmıştı.