17 Kasım 2026, 22:01:52
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Afyon 16°C
Az Bulutlu
Afyon
16°C
Az Bulutlu
Sal 14°C
Çar 16°C
Per 17°C
Cum 19°C

KARINCA

KARINCA
17 Kasım 2026 19:00
61
A+
A-

“Yukarıda ve ailenin yanında olmanın tadını çıkar!” diye bağırdı kuyudaki karınca.

 

“Burası çok karanlık! Gökyüzü neredeyse görünmüyor. Sen benim yerime de doya doya bak göğe,” dedi ve yoluna devam etti.

 

“Dur! Nereye gidiyorsun? Tek başına mı? Yalnız kalmaktan korkmuyor musun?”

 

“Kuyuya düşmeyi ben istemedim ki! Burada kalıp ölümü bekleyemem. Yürümem gerek.”

 

“Yolun sonunu bilmeden nereye gideceksin? Ya yürürken kaybolursan?” diye sordu yukarıdaki karınca.

 

“Ya burada kalırken kendimi kaybedersem?” dedi kuyudaki.

 

“Karanlıktan korkmak neye yarar? Gözünü kapat sen de, ışığa kör değil misin? Ne farkımız var? Ben kuyunun dibindeyim, sen başında. İkimiz de hakikati ararken mekânın önemi var mı?”

 

“Söyleyecek söz bırakmadın bana, sevgili karınca. Gel, seni yukarı çıkarayım. İnat etme, yardım edeyim!”

 

“Kuyuda kalmadan yukarıda olmanın kıymetini bilemem. Önce yolumu bulmam gerek. Bu yol zor ve çileli. Benim de nasibime bu düştü demek ki.”

 

Yukarıdan bakınca yalnızca karanlığı gören karınca tedirgin oldu. Arkadaşını kaybetmek istemiyordu. Öylece sustu, neden beklediğini bile unuttu. Sonra arkadaşına bir kez daha baktı. Hâlâ onu kuyudan çıkarmak istiyordu.

 

“Hadi! Artık inadı bırak, bir çare düşünelim. Seni çok özledim. Beraber yürüyeceğimiz o kadar yol varken beni burada tek başıma bırakma!”

 

“Yollarımız çoktan ayrıldı, sevgili karınca,” dedi aşağıdaki.

 

Hüznünü karanlıkta gizlemek daha kolaydı. Küçücük yüreği yansa da yalnız yürümeliydi. Uzun yolda yârensiz kalmak daha zordu.

 

“Elimizden gelen sadece yürümek. Hadi artık üzülme, toparla kendini. Kuyunun dibinde olmak bir son değil. Başımın çaresine bakmayı öğrenmem gerek.”

 

“Lütfen, söylediklerimi unutma!

 

Yukarıdaysan bulutlara daha yakınsın. Denizi görmek, sadece maviye bakmak değil. Temiz havanın tadını çıkar, gün batımını kaçırma. Sevdiklerini ara, hayatı kaçırma. Yazın ağustos akşamlarını, kışın soğuğunda sokaklarda özgürce dolaşmayı ihmal etme.

 

Yürü ve geç hayatın içinden. Şefkatle, huzurla…

 

Ara!”

 

“Neyi?”

 

“Hakikati!

 

Yerde, gökte, baktığın bütün renklerde… Orada olmanın kıymetini bil. Ben bir müddet sadece siyahı deneyimleyecek, sonunda umudun ışığına açacağım gözlerimi. Unutma, yukarıda kalmanın değerini hep hatırla!”

 

“Sensiz ne yaparım? Lütfen benimle kal. Hadi, yukarı çıkmak için gayret et.”

 

Minicik yüreği ayrılığı kabullenemiyordu. Asıl inat edenin kendisi olduğunu yeni anlıyordu.

 

Kuyunun başında için için ağladı. Arkadaşına ulaşmak istiyordu ama kuyunun karanlığına bakınca geri çekildi. Onu kaybetmemek için olduğu yerde kalıyor, olduğu yerde kaldıkça ondan uzaklaşıyordu. Yaşamak ve ayrılık… Zaten ölüm gibiydi.

 

“Seni çok seviyorum, dostum.”

 

Her yolun kendine ait bir yürüyüşü vardı.

 

İkisi de birbirine baktı. Bir damla yaş süzüldü ikisinin de gözünden.

 

“Yolun açık olsun, sevgili karınca,” dedi yukarıdaki.

 

Kuyudaki karınca başını kaldırdı.

 

“Senin de gökyüzün açık olsun.”

 

Yukarıdaki karınca, arkadaşının ardından bir süre kuyunun başında bekledi. Gökyüzüne baktı. Her şey eskisi gibiydi ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Arkadaşının yokluğunda o da kendi yoluna, kendi sorularına döndü.

 

Kuyudaki karınca da yeniden yürümeye koyuldu. Yollar engebeli, zor ve alacakaranlıktı. Ama biliyordu ki onu koruyup gözeten biri vardı. Yolun sonundaki ışığı bulana dek yürüyecekti.

 

Yukarıdakiler buna umut,

o ise iman diyecekti.

 

 

ETİKETLER: , , , ,
Gündelik hayatın görünmeyen hikâyelerini ve insan ruhunun izlerini yazıyorum.
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.