BİR ORUÇ HİKAYESİ

Saat gece 2’yi gösteriyordu.

Annemin ayağımdan tutup çekiştirmesi ya da babamın yüzüme su sıçratarak uyandırmaya çalışması değil; mutfaktan gelen sıcak böreğin kokusu kaldırdı beni yataktan. Çay demlenmiş, bardaklara doldurulmayı bekliyordu. El birliğiyle, daha doğrusu annemin elleriyle kuruldu sahur sofrası. Yüzümde hâlâ uykunun tatlılığını hatırlatan yastık izi vardı.

Bir elimle açılmayı reddeden göz kapaklarımı aralamaya çalışırken, diğer yandan beynime “uyan” sinyali göndermesini umarak çaydan birkaç yudum daha aldım. Babam, hâlâ kendime gelemeyişimle dalga geçiyordu:

“Biz sizin yaşınızdayken köy evinde, bahçede 15 saat aç susuz çalışıyorduk. Yer yataklarında, betonun üstünde yatıyorduk; siz kuş tüyü yataklarınızdan uyanamıyorsunuz.”

Beni yataktan kaldıran börek tabağıma gelene kadar dinledim babamı. Bir ara kendimi de sorguladım: “Acaba gerçekten şükretmeyi bilmiyor muyum?” diye geçirdim içimden. Tam o sırada o kokunun sahibi tabağıma ulaştı. O an ne babamın sözleri ne yüzümdeki iz ne de açılmamaya direnen gözlerim umurumdaydı.

Ezan sesiyle başladı orucum.

Bir yandan üç haftaya kadar yetiştirmem gereken ödevi düşünüyor, bir yandan da “Acaba tekrar yatıp uyusam mı?” diye geçiriyordum içimden. Saat öğlen 12’ye kadar uyumanın hayalini kurarken babamın sesi beynimde yankılandı sanki:

“Orucu uykuya mı tutturacaksın?”

Gerçekten söyler miydi, bilmiyorum. Ama yüzümdeki yastık izi galip geldi.

Sabahın ilerleyen saatlerinde susuzlukla uyandım. Boğazımda ince bir yanma vardı. Mutfakta musluğu açtım. Bardağa dolan suyun sesi, ruhumun kuruluğunu da giderir gibiydi.

Bardağı elime aldım.

Soğuktu.

Dudaklarıma yaklaştırdım.

Bir anlık boşlukta içebilirdim. Unutmanın arkasına sığınmak mümkündü.

Ama yapmadım.

Hafif boğaz ağrısıyla odama döndüm. Buz gibi masaya ve sert sandalyeye oturdum