GEÇMİŞİN DURAĞINDA KEŞKE TÜTÜNÜ

Hangi taşa dokunsan sızlar şimdi bu deniz;

Göğsünde bin asırlık bir sükût büyür.

Keşkelerin tütünüyle yanmaktadır geniz,

Sanki göğün yükü omzunda yürür.

Zamanın paslı çivisi kalbe batınca,

Çekilir damardan telaşlı gürültü.

Gece, hatıra kuşunu kanadından tutunca,

Örtülür üzerimize kadife örtü.

Konuşmanın hükmü kalmadı madem;

Kelimeler sırtında taşırken bu nadası,

Neden ıslanmasın o halde demirden matem?

Çürüsün, bırak içte mazinin odası.

Gözlerinden yükselir en tesirli berhava,

Bakışın sol yandaki cevheri şekillendirir.

Kaynağını senden bulur toprak, ateş, su, hava;

Yüzün, okundukça baştan yazılan o kadim şiir.