FISILTI

Puslu bir sonbahar sabahı,

Zaman sarartmışken yaprakları,

Sis sarmışken dağı,

Rüzgâr, uzun ağıtıyla

Mesut uyanışlarımızı yaktı.

Gök yağmura gebe,

Ağaçlar medeti topraktan umuyor;

Göklerden henüz rahmet inmiyor.

Pencereden sızan uğultuyu bastırıyor yelkovan,

Rüzgâra meydan okuyor

Muntazam ritmiyle zaman.

Boyumuzu aşan kavaklar…

En sarı yapraklar onda.

Tir tir titrer,

İşveli danslar sunar dallarında.

Bir yandan

Endamıyla nazarımızı cezbeder şuh kavak,

Bir yandan da

Candan olmuş cesediyle

İçimizi ısıtır,

Tısıl tısıl yanarak.

Soğuk güz sabahlarında soba,

Cihanda şemse denk otağımızda.

Toprağın eşsiz sevgilisi şems…

Güz günlerinde yokluğun,

Yaz zevali göç eyleyen obaların

Ardından niyaz eden yayla rüzgârları gibi,

Göçte anası zayi olmuş kuzu misali

Ezer yüreğimizi.

Yapraklara akseden rengin,

Ziyalar gözlerimizi.

Kasımın kasvetine nazaran

Şahlanır rengini verdiğin yapraklarla can

Gönül asil aşklara susar;

En insancıl hisleriyle insan,

Şems huzmelerini saçan bakışları arar.

Namuslu elleriyle sarar,

Ziyneti çehresinde saklı

Zevç namzedini.

İşte bu hoş gelen son fasıl

Fısıldar bize:

“Yakındır zemheri.”